Sapo po bëja shtratin në dhomën që kishte qenë dhoma ime e gjumit vetëm një javë më parë, kur dëgjova Damian t’i thoshte Agnieszkës në kuzhinë: “Mos u shqetëso, është vetëm për një çast.”
Fletë-shtrati më rrëshqiti nga duart. Vetëm për një çast. Ai kishte thënë të njëjtën gjë kur i kishte kërkuar të nënshkruante hipotekën.
Tani fle në divan-shtrat në dhomën e ndenjes, mes mobiljes murale dhe televizorit. Jam gjashtëdhjetë vjeçe, kam punuar në kontabilitet gjithë jetën time dhe unë kurrë – kurrë – nuk do të vija dorën në emrin tim për një angazhim financiar të dikujt tjetër. Por unë jam kështu. Jo vajza ime.
Agnieszka erdhi të më shihte në shkurt, një të enjte në mbrëmje. Më kujtohet sepse po shikoja një serial televiziv dhe u befasova që erdhi pa më njoftuar. U ul në tryezën e kuzhinës, refuzoi një filxhan çaji – gjë që ishte e çuditshme në vetvete – dhe tha: “Mami, Damiani ka nevojë që unë të nënshkruaj si bashkëborxhli. Për biznesin.”
Ajo nuk më pyeti për mendimin tim. Më tha çfarë kishte ndërmend të bënte dhe më shikoi në atë mënyrë që e njihja prej vitesh – ai shikim do të thoshte: “Përpiqu të më ndalosh, dhe do ta bëj edhe më shpejt.”
Damiani punonte në kantierë ndërtimi si nënkontraktor prej tre vjetësh. Ai fitonte një pagë të mirë, por donte më shumë. Firma e tij e rinovimeve – ky ishte plani i tij. Të blinte pajisje, të punësonte një ekip, të merrte përsipër punë më të mëdha. Huaja ishte për të mbuluar kostot e nisjes. Agnieszka, si dikush me kontratë të përhershme, duhej të përmirësonte aftësinë e tij kredimore.
“Sa?” pyeta atë mbrëmje.
“Dyqind mijë.”
Mbylla sytë. Njëzet e pesë vjet në kontabilitet më kishin mësuar një gjë – se njerëzit që marrin hua për një biznes që ende nuk ekziston rrallë e dinë në çfarë po futen. Kisha dëgjuar histori të tilla më parë. Zakonisht përfundonin njësoj.
“Agnieszka, nëse biznesi nuk shkon, do ta kesh ti që do ta kthesh.”
“Mami, mos e nis.”
“Nuk po e nis. Po të informoj. Si bashkëborxhitore, je përgjegjëse solidarisht. Kjo do të thotë që banka mund të të kërkojë ty borxhin, edhe nëse…”
“E di çfarë do të thotë,” më ndërpreu ajo. “Damiani ma ka shpjeguar.”
Damiani ia kishte shpjeguar. Një burrë që, dy vjet më parë, nuk dinte ç’ishte një faturë TVSH-je, i kishte shpjeguar vajzës sime mekanizmin e përgjegjësisë së përbashkët dhe të ndarë. Shtrëngova dhëmbët dhe hapa një çaj për vete, sepse duhej t’i mbaja duart të zëna.
