Nëse atë të martë në kafene do të isha ulur në një tavolinë tjetër, ndoshta edhe sot do të mendoja se burri im është thjesht i heshtur.
Por e pashë.
Ai ishte ulur me një grua. Qeshnin, flisnin, si njerëz që njihen prej kohësh.
Dhe unë nuk mund të hiqja sytë prej tyre.
Fillova të kërkoj.
Ajo quhej Agata. Mesazhet e tyre shkonin gjashtë vite mbrapa. Nuk kishte fjalë dashurie, as flirt.
Por kishte rrëfime.
“Babai im sot nuk e njohu nënën.”
“Kam frikë nga pleqëria.”
“Nuk fle dot natën.”
I lexoja dhe qaja.
Jo sepse ai fliste me një grua tjetër.
Por sepse këto gjëra nuk m’i kishte thënë kurrë mua.
Kur e pyeta më në fund, nuk e mohoi.
— Shoqe. Pimë kafe çdo të martë.
— Prej gjashtë vitesh?
— Prej gjashtë vitesh.
Pastaj bëra pyetjen që më digjte prej ditësh.
— Pse asaj i thua gjëra që nuk m’i thua mua?
Për një moment heshti.
Pastaj tha qetë:
— Sepse ajo nuk më gjykon. Mund të them që kam frikë dhe nuk më sheh si të dobët.
Ajo fjali më dhembi më shumë se çdo tradhti.
Sepse kuptova se për tridhjetë e tre vite martesë, burri im nuk kishte ndjerë se mund të ishte plotësisht vetvetja pranë meje.
Dhe ndoshta Agata nuk më mori asgjë.
Ndoshta thjesht mori atë pjesë të tij që unë nuk e mora kurrë.