Pas vdekjes së burrit tim, mbeta vetëm në një banesë me tre dhoma. Fqinjët mendonin se vetmia është gjëja më e keqe, por unë e kisha adhuruar qetësinë time. Derisa vajza ime, Ania, më mori në telefon duke qarë sepse burri e kishte lënë. I thashë atë që do të thoshte çdo nënë: “Eja tek unë për një ose dy muaj, sa të mbledhësh veten”.
Por kaloi një vit. Ania e ktheu dhomën time — vendin ku qepja dhe lexoja — në dhomë për nipin tim gjashtëvjeçar, Olekun.
Muajt e parë gatuaja, pastroja, laja rrobat e tyre dhe kujdesesha për fëmijën, sepse Ania ishte e dërrmuar. Ndërsa ajo filloi të merrte veten, të dilte fundjavave e të blinte rroba të reja, jeta ime filloi të ngushtohej. Faturat e rrymës, ujit dhe gazit u rritën ndjeshëm. Pensioni im, pas 32 viteve si infermiere në maternitet, nuk mjaftonte më. Fillova të merrja nga kursimet për të paguar qiranë.
Kur e pyeta nëse mund të kontribuonte diçka për faturat, më shikoi e fyer dhe më tha se paratë nga ushqimaria dhe gjysmë-orari mezi i mjaftonin për Olekun. Pas disa përpjekjeve të tjera për të biseduar, u kthye nga unë dhe më tha qetësisht: “Do ta nxjerrësh vajzën tënde me fëmijë në rrugë?”.
Kjo fjali më lëndoi pa masë. Për të ekzistonin vetëm dy opsione: ose mami jep gjithçka pa folur, ose mami të nxjerr në rrugë. Një mikeshë më tha se e dua më shumë seç duhet dhe se Ania është mësuar që dikush gjithmonë t’i zgjasë dorën, pa menduar se nëna e saj është 60 vjeçe dhe i dhembin gjunjët.
Shkrova në një letër të gjitha shpenzimet, pensionin tim dhe atë që ndjej — që e dua, por që nuk mund të vazhδοj kështu financiarisht e shpirtërisht. Letra është ende e fshehur në sirtar. Nuk ia kam dhënë. Sepse sa herë që bëhem gati, Oleku vjen në shtratin tim, fut këmbët e tij të ftohta nën jorganin tim dhe më thotë: “Gjyshe, a më bën petulla?”. Dhe unë i bëj. Dhe për një çast çdo gjë është mirë. Derisa vjen fatura tjetër.