Fqinja ime mori hua 3 mijë euro në shkurt, duke thënë se do t’i kthente pas një jave. Tani është shtator. E shoh çdo ditë në shkallë. Buzëqesh, pyet për shëndetin. Për paratë – heshtje.
Ajo erdhi duke qarë, duke thënë se kishte një urgjencë. Ia dhashë pa shumë pyetje.
Javët kaluan, por ajo nuk e përmendi më kurrë borxhin. Edhe unë nuk guxoja ta pyesja.
E shihja duke bërë jetën normale dhe brenda meje rritej një ndjenjë e rëndë.
Më vonë mësova se kishte probleme familjare dhe borxhe. Kuptova se nuk ishte mungesë vullneti.
Nuk ia kërkova paratë. Thashë vetëm se e kuptoj sa e vështirë është.
Dhe vazhdojmë të takohemi në shkallë, me një buzëqeshje dhe një heshtje mes nesh.