I dhashë djalit 40.000 për paradhënie banese. Premtoi se do t’i kthente për dy vjet. Kaluan pesë vjet dhe ai bleu makinë të re.
E pashë foton në Facebook. SUV i ri, komente urimesh. Unë mbeta duke parë telefonin në heshtje.
Ishin kursimet e mia për 20 vite. Ia dhashë sepse ishte djali im.
Bëmë edhe një marrëveshje me shkrim.
Por koha kaloi dhe ai vazhdoi jetën.
Kur e pyeta, tha: “Do ta rregullojmë”.
Pastaj pashë makinën.
Kur e pyeta përsëri, u bë heshtje. Në fund tha: “Më fal, mami”.
Nuk ishin paratë. Ishte që më harroi.