Fillimisht, nusja, Galina, i “këndonte ëmbël” Petrit Aleksijeviçit: — Petër Aleksijeviç, kaloni te ne për të jetuar. Pas Angjelinës Gnativnës, sigurisht është e vështirë të jetosh vetëm. Ne do të kujdesemi për ju, ashtu siç ju kujdeset për ne dikur. Djali i Petrit Aleksijeviçit ka kohë që është “nën takin” të gruas së tij. Dhe tani heshtur, duke mos guxuar të kundërshtojë gruan, ai po vëzhgonte se si gruaja po realizonte planin e saj “gjenial” në jetë. Sa herë që e kaluan babain në shtëpinë e tyre, Galina menjëherë gjeti një blerës për apartamentin e tij me dy dhoma. Me paratë që morën, ata blejnë një apartament me një dhomë për djalin dhe nusen, ndërsa për vete Galina bleu një vilë jashtë qytetit. Dhe kur të gjitha çështjet e pasurive të paluajtshme ishin përfunduar dhe dokumentet ishin regjistruar, Galina vendosi që ishte koha ta shtynte të moshuarin në një shtëpi pleqsh.
— Nuk duhet të shqetësohesh, Petër Aleksijeviç. Këtu do të jetë më mirë se në shtëpi. Ka me kë të flasësh, ka shërbim mjekësor, e ushqejnë shumë mirë, — kështu po “këndonte” edhe nusja, duke shtyrë karrigen e invalidëve përmes derës. Djali i Petrit Aleksijeviçit nuk guxoi të ndërhynte për babain e tij. Djali nuk ndërhyri, por mbesa, Anna, nuk u ndal para asgjëje. Pas mësimit se djalin Petë e dërguan në shtëpinë e pleqve, ajo, vetëm një javë më vonë, shkoi dhe e mori nga aty. E mori në apartamentin e saj me dy dhoma, ku jetonte me vajzën e saj. Diku më parë, kur Anna mbeti vetëm me vajzën, xhaxhai i saj e ndihmoi shumë. Dhe tani ajo nuk mund të, ndërgjegja nuk e lejoi ta linte të moshuarin të pa mbështetje. Kështu kaluan tri vjet.
Këtu, si një grëmë në qiell të pastër, erdhi lajmi – kushëri i Petrit Aleksijeviçit nga Tallini i la atij treqind e pesëdhjetë mijë euro. Galina, duke e kapur burri dhe djalin, vrapoi në shtëpinë e pleqve. Pasi mësuan kush dhe ku e kishte dërguar, ata vrapuan atje.
— Na ktheni të moshuarin, do ta marrim atë në shtëpi, — filloi të thërriste Galina. — Çfarë po bën këtu, ti, — doli Petër Aleksijeviç. Me këmbët e tij. — Petër Aleksijeviç, i dashur, ne erdhëm për t’ju marrë në shtëpi, — filloi të përkëdhelte Galina. — Me gjuhën tënde, Galina, do të ishte më e lehtë të pastroni dyshemetë. Nuk erdhe për mua, erdhe për trashëgiminë. Por ke vonuar pak. Unë tashmë ia dhashë gjithë paratë Ganjushkës. Kështu që ti dhe me shtratin tënd nuk do merrni asgjë. Ikni nga këtu!
Galina, nga kjo lajm, iu dëmtuan këmbët. Burri dhe djali e tërhoqën me vështirësi dhe e ulën në një bankë jashtë hyrjes… Dhe Petër Aleksijeviç me Ganjën, shkuan të shohin apartamentin e ri, me katër dhoma.*
