Unë dhe ish-burri im jemi të divorcuar tashmë më shumë se 10 vjet. Në atë kohë ai gjeti një grua më të re, më të bukur dhe pa menduar shumë shkoi tek ajo. Mua më la me djalin tim që ishte ende i vogël. Për alimentacion paguante shumë pak, aq sa më vjen turp ta kujtoj.
Së fundmi e shita banesën e nënës sime. Ende nuk kam vendosur saktësisht se si do t’i shpenzoj ato para. Doja të blija një makinë të shtrenjtë, por nuk di të ngas, megjithatë djali më tha se kurrë nuk është vonë për të mësuar, kështu që po mendoj për këtë.
Dhe ja, para pak kohësh, më vjen ish-burri në shtëpi. Nuk e kisha parë prej kohësh. Filloi të më tregojë se djali i tij është i sëmurë me kancer dhe i duhen para. Nga diku kishte marrë vesh që unë e kam shitur banesën, dhe ja ku erdhi të më kërkojë ndihmë.
Më tha se do të më tregojë të gjitha dokumentet që vërtetojnë se djali është i sëmurë. Pikërisht më kërkoi shumën që unë e kam aktualisht. E pyeta pse nuk shkon në bankë për të marrë ato para… dhe ai filloi të refuzojë, duke thënë se është më e lehtë të marrë para nga të afërmit. Pashë dhe thuajse u mbyta nga fjala “të afërm”.
Atëherë i kujtova ish-burrit se kur mbeta vetëm me djalin tim, ai përpiqej të më merrte gjithçka, dhe nuk kishte ndjenja turpi. Madje donte të merrte gjysmën e banesës që e kisha blerë para martesës. Vetëm kjo më shpëtoi.
Pas divorcit, ai mblidhte gjithçka që mundej dhe e tërhoqi për në familjen e tij të re. – Po kjo është e kaluara tani, pse ta shqetësojmë. – E shikon, nuk të intereson as për këtë, prandaj përse nuk duhet të më interesojë mua për gjendjen tënde? Merr para në bankë për djalin tënd, dhe më harro.
