Liza iu duk se djali kishte fjetur. Sapo u ngrit nga shtrati, fëmija u zgjuan, filloi të qajë dhe të lëvizte gishta afër gojës.
-
Sine, duro edhe disa ditë. Mama do të marrë ndihmë dhe do të gatuaj për të ngrënë. Ti je i rritur tani, duro, të lutem, – Liza filloi të derdhë lot.
Ajo e mori fëmijën dhe shkoi në kuzhinë. Hapi frigoriferin me shpresën se do të gjente diçka. Gjeti. Një copë e vogël buke. E ulën fëmijën në një karrige, e zhytën bukën në ujë të ngrohtë dhe ia dhanë. Ai filloi të hajë me kënaqësi.
Liza kontrolloi të gjitha raftet, por gjeti vetëm një grusht vermichelle. -
Nesër do ta gatuaj, me qepën e fundit.
I gjithë tavolina ishte e mbushur me kruhër, ajo i mbledhi dhe i hëngri. Më pas, la vetes dhe djalit ujë të ngrohtë dhe ata shkuan për të fjetur. “Mirë që kam një apartament dhe marr ndihmën prej 13 mijë. Nuk më pranojnë për punë. Për infermiere me diplomë të kuqe nuk ka vend, është e papranueshme” – u zemërua ajo.
Në mëngjesin e ardhshëm, ajo doli për të hedhur mbeturinat, ndërkohë që djali po flinte. Një i moshuar, Leonid Vasilyevich, iu afrua pallatit. Liza e njihte mirë, ishte fqinji, jetonte në katin poshtë.
-
Lejoni që të ndihmoj, do ta mbaj paketën – propozoi Liza, duke parë se ai nuk mund ta hapte derën.
-
Faleminderit, vajza. Liza e mori paketën dhe ajo që pa e bëri të gëlltiste pështymën: qumësht, krem, pelmene, fruta.
-
A mund të më ndihmosh ta çosh paketën?
-
Sigurisht që mundem. Liza e ndihmoi.
-
Faleminderit, vajza.
-
Të lutem. Unë do të shkoj tani.
-
Prit. E di që nuk është e lehtë për ty.
Fëmijët e mi jetojnë në Evropë, dërgojnë para dhe marr pensionin, por pa këto, mjafton. Së fundmi më dërguan një dërgesë, – nxori disa tabela çokollate, – nuk mund t’i ha, ti merrni.
-
Nuk duhet, Leonid…
-
Merr, nuk pranoj refuzime! Unë nuk e dua pulën, motra e dërgoi nga fshati. Merr edhe këtë. Dhe qumësht për djalin. I freskët, bleva dy paketa.
-
Faleminderit, Leonid Vasilyevich.
-
Merr me shëndet. E di që ke mbaruar shkollën e mjekësisë. Do të vish të më bësh injeksione?
-
Sigurisht do të vij, më jep numrin e telefonit, do të shkruaj numrin tim.
Liza me buzëqeshje në fytyrë u kthye në shtëpi me një paketë të madhe ushqimi. Gatuar supë, dhe nga erërat, djali u zgjuan. I hodhi qumësht. Atë ditë ata ngrënë shumë mirë. Në mëngjesin e ardhshëm, Leonid Vasilyevich telefonoi. -
Liza, kam dhimbje, do të zbresësh?
Liza dhe djali zbresën. -
Kjo ndodh shpesh. Ka kohë që infermierja nuk ka ardhur. Shiko, të lutem, cilat ilaçe më duhen, shkoni në farmaci.
Ja paratë. Liza vrapoi në farmaci, u kthye, dhe i moshuari me fëmijën në kuzhinë po merrej me diçka të çuditshme.
-
Çaji është gati, tani ndihem më mirë. Ai derdhi çaj për të gjithë dhe shtoi.
-
Liza, kam një propozim. Merr këtë kartë, çdo muaj pensioni im vjen këtu. Ndërkohë, do të vish të më ndihmosh me ilaçet.
-
Jo, do të vij pa këtë.
-
Vajzë, duhet ta rrisësh djalin. Do të kesh një punë të vazhdueshme, derisa të jem gjallë. Pranoje. Nëse nuk do të marrësh paratë, mos vish.
-
Jo, do të vij.
-
Kodi është në xhepin e xhaketës sime.
