Tanja, të lutem merr djalin tim, – tha Marusja, – më ofruan një punë prestigjioze jashtë shtetit, por nuk dua ta çoj djalin në strehim. – Marusj, ti e di vetë që ne jetojmë me shumë vështirësi. Nuk mund të mbajmë një fëmijë tjetër, – tha Tanja. – Nuk po them që do e mbani vetë me paratë tuaja. Çdo muaj do t’ju dërgoj para. Mjafton për mbajtjen e djalit dhe do të mbeten edhe disa. – Mirë, do të flas me burrin.
Ky është një vendim… nuk mund ta marr vetëm. – Mirë, do të telefonoj pasdite, mendoni mirë, unë do paguaj për mbajtjen e djalit, – tha Marusja dhe iku. Burri i Tanjës nuk pranoi menjëherë të strehojë nipin e gruas, por, kur dëgjoi për paratë, ai u dakordua. Pasi një javë, Marusja la djalin 4-vjeçar tek motra e saj dhe shkoi për të kërkuar një jetë më të mirë për veten. Në fakt, Marusja gjithmonë ka jetuar për veten e saj, duke mos menduar për askënd tjetër. Ajo as nuk e dinte kush ishte babai i Sasha-s. Ajo thjesht erdhi një ditë dhe tha që ishte shtatzënë. Tanja e dinte mirë natyrën e motrës, ndaj nuk u befasua kur ajo njoftoi se do të largohej për një tjetër vend. Vajza 7-vjeçare e Tanjës bërtiste dhe bëntë skena për shkak të ndarjes së dhomës me vëllain.
Ajo pranoi të ndante dhomën vetëm kur nëna i premtoi t’i blinte një lodër të re nga heroina e preferuar. Edhe burri i Tanjës nuk mbeti pas. Kur pas tre muajsh Marusja ndaloi t’i mbështeste financiarisht, burri i Tanjës filloi të rebelonte për qëndrimin e Sasha-s në shtëpinë e tij. – Nuk kam nevojë për gojë tjetër. Nuk e kam për detyrë ta ushqej me rrogën time, – i thoshte ai gruas. – Edhe unë punoj dhe fitoj pak më pak se ti. Një lugë supë më shumë për fëmijën do ta gjej gjithmonë. Tanja e kuptoi që ashtu nuk mund të vazhdonte. Asnjë ditë në familjen e tyre nuk kalonte pa skena për djalin fajtor.
Në atë ditë, pas një zënke të madhe dhe fjalëve të këqija nga motra, Sasha shkoi në cep dhe filloi të qante. – Dajë Tanja, pse askush nuk më do, – e pyeti Sasha, kur Tanja iu afrua. – Çfarë thua, Sasha, natyrisht që të dua. Të dua, – tha Tanja dhe e përqafoi nipin. Ata u veshën dhe dolën të shëtisin në park. – Sasha, do të gjej një vend për ty. Aty do të ketë shumë fëmijë dhe do të ndihesh më mirë me ata se me ne. Çdo fundjavë do të vij dhe do të sjell ëmbëlsira për ty. – Mirë, por kur do të vijë mama ime për mua? Po aq shumë e dua atë. Sytë e Tanjës u mbushën me lot. Disa ditë më parë, Marusja kishte ardhur me lajm që ishte martuar dhe nuk kishte ndërmend të kthehej në atdhe. – Shpresoj që së shpejti, Sasha, shpresoj që së shpejti, – tha Tanja, duke përqafuar fort djalin. Sasha u vendos në një strehë të mirë. Ashtu siç kishte premtuar, Tanja e vizitonte çdo fundjavë dhe në festa e merrte me vete. Kështu kaluan disa vite. Vajza e Tanjës u martua dhe u zhvendos në një qytet tjetër. Tanja dhe burri i saj mbetën vetëm në shtëpinë e tyre. Papritmas, Tanja vuri re se nga mëngjesi nuk kishte energji, kishte dhimbje koke, nuk kishte uri dhe shumë simptoma të tjera. Kontrolli mjekësor tregoi një sëmundje të tmerrshme. Ajo iu nënshtrua një operacioni urgjent.
Atëherë, Tanja kishte nevojë për mbështetje nga familja. Vajza nuk iu përgjigj thirrjeve dhe, kur Tanja arriti ta telefononte, ajo i tha që ishte e zënë dhe nuk mund të fliste. Burri, në kërkesën e Tanjës për ta vizituar në spital, iu përgjigj pa i hequr sytë nga telefoni: – Ti atje do jesh nën mbikëqyrjen e kujdesshëm të mjekëve, përse kam nevojë të jem aty për ty? Tanja kaloi këtë rrugë të dhimbshme vetëm. Pas kthimit në shtëpi, ajo e gjeti një shënim në tavolinën e natës: “Tanja, më fal, kam një tjetër dhe duhet të ndahen.” Pa pikë, pa presje… 20 vjet martesë shkuan kot.
Pas disa ditësh, dikush trokiti në derë. Tanja mendoi se ishte vajza e saj, ose burri ishte penduar, por jo. – Teta Tanja, si je? Pashë se isha i frikësuar, mendova se nuk do të të gjeja këtu, – tha Sasha, që kishte rritur, dhe e përqafoi Tanjën. – Sasha, e dashur, sa mirë që erdhe te unë. Sasha, me kërkesën e Tanjës, u transferua te ajo dhe çdo ditë Tanja falenderonte mendërisht Marusjen që e kishte lënë djalin te Tanja, pasi djali që ishte rritur në strehë, ishte bërë një njeri më i ndjeshëm dhe më i kujdesshëm se vajza e Tanjës, që ajo e kishte dashur aq shumë.
