Tani kam 51 vjet, dhe sapo u divorca nga gruaja ime, me të cilën kam jetuar në martesë më shumë se 30 vjet. Arsyeja është se takova një vajzë të re, në të cilën u dashurova thellësisht. Në një moment, jeta familjare u bë e padurueshme për mua. Gruaja më shqetësonte nga mëngjesi deri në mbrëmje, pas saj kishte shkumë dhe qaj të fëmijëve. Nuk mund të flija fare. Për marrëdhëniet intime, as nuk dua të flas. Po Yulia u bë shpëtimi im. Ajo shpesh përsëriste sa shumë më donte dhe më vlerësonte. Dua të theksoj se është shumë e këndshme të dëgjosh këto fjalë nga çdo burrë.
Kështu që nuk arrita ta mbaj veten dhe mora vendimin përfundimtar – të largohem nga familja dhe të krijoj një të re. Gruaja, natyrisht, qanë, dhe mua më dhembi, por nuk e shihja tjetër mundësi. Divorci zgjati një muaj. Pasi gjithçka u mbyll, u martuam me Yulian. Ajo doli të ishte mjaft e mprehtë, por në shtëpi ishte e shkëlqyer. Dhe si gatuante – ishte si një përrallë. Për mua, ajo ishte si një fëmijë – gjithë vëmendja ime ishte vetëm për të.
Por kaluan javë, muaj – dhe më bëhej gjithnjë e më e vështirë. Nga një vajzë e kujdesshme, ajo u shndërrua në një person të pandjeshëm: rrobat ishin shpërndarë nëpër dysheme, supa nuk më pëlqente më… Së shpejti kuptova gabimin që kisha bërë. Jo, nuk provova të shpëtoja familjen që kisha mbajtur 30 vjet – përkundrazi, unë thjesht ika. Dhe ky vendim doli të ishte përkohësor.
Një herë i thashë Yulias se nëse nuk ndryshon sjelljen e saj, do të ikja nga ajo. Dhe ajo thjesht mblodhi gjërat e mia dhe më tha: – Po shko te e vjetra jote! Dhe çfarë më ka mbetur në fund? Asgjë. Jetoj te nëna ime, dhe çdo ditë mendoj për jetën time. Nuk mund ta fal vetes për veprimin e pabesë që bëra, nuk mund të gjej paqe. Kam provuar shumë herë të kërkoj falje nga gruaja ime, kam provuar të kthehem në familje – por ajo më hodhi poshtë dhe mbylli dyert para meje. Mendoj për jetën që ka humbur çdo kuptim…
