Toma, duke kaluar përmes dëborës, shkoi drejt varrit të burrit të saj. Hapi gardhin e vogël, shikoi portretin e burrit të saj. Sytë e tij ishin të trishtuar dhe qoshet e gojës ishin pak të ngritura, si për të buzëqeshur pak. Ai ishte i lumtur që e shihte atë që kishte ardhur të vizitonte. Por mbi varr kishte lule të freskëta karafila. Kjo ishte e çuditshme, pasi zakonisht prindërit e burrit gjithmonë telefononin për të shkuar së bashku në varrezë. Megjithatë, ndoshta ishin miqtë e tij.
Pak më vonë, një vajzë e re me një fëmijë të vogël iu afrua varrit. – Tamara, përshëndetje. Më falni për drejtpërdrejtësinë, por unë jam e dashura e burrit tuaj. Ne u ndamë që para asaj aksidenti të çuditshëm, në të cilin ai humbi jetën. Për fëmijën ai nuk e dinte. Ky është fëmija i tij, e quajnë po si babai – Kostja, është 2 vjeç. Besoni, ai ka dashur vetëm ju… – Çfarë… Si mund të guxoni, çfarë doni nga unë? – Tamara, ju lutem më dëgjoni. Merrni Kostjan te ju… nuk më ka mbetur shumë, mjekët thanë disa muaj. Nuk di kujt t’i drejtohem.
Kam numrin tuaj, e kam shkruar tek burri juaj, ndërkohë që ai flinte. Për çdo rast, por mendova se është më mirë të ju them të vërtetën. Tamara u frikësua, kishte ndjenja të përziera. Ajo mori vesh që burri i saj e kishte tradhtuar, dhe tani ky fëmijë, dhe dashura e tij do të vdiste së shpejti. Ajo thjesht iku nga varrezat, u ul në makinë dhe shkoi në shtëpi. Një muaj më vonë, ajo mori një telefonatë nga një grua e moshuar dhe me një zë të dridhur i tha se e dashura kishte vdekur. Gruaja ishte nëna e saj dhe kërkonte që Tamara të shkonte të merrte Kostjan. Toma mendoi se fëmija nuk ishte fajtor.
Për më tepër, ai ishte vëllai i dytë i Seryozhës, djali i burrit të saj. Do të ishte keq nëse ai, vëllai i Seryozhës, do të përfundonte në një shtëpi fëmijësh. Toma u nis. Kur hyri në apartament, ajo vuri re që gruaja e moshuar ishte krejt e shteruar, ndoshta edhe ajo nuk kishte shumë kohë. Ishte e qartë që ajo nuk mund të kujdesej për një fëmijë 2 vjeçar. Dhe Kostja ishte një kopje e plotë e babait të tij. Toma e mori djalin në krah, ai ishte i qetë. Ajo mblodhi gjërat e tij, dokumentet dhe e çoi në shtëpi.
Fillimisht ishte e vështirë të qëndroje pranë këtij fëmije. Ai madje përmbysi me dashje kastravecën. Toma u zemërua me Kostjanin dhe filloi të bërtasë. Por djali iu afrua, dhe lotët filluan të rrokulliseshin nga sytë e tij. – Mos bërtit, mami, – tha djali. Toma e mori Kostjanin në krahë dhe e shtyu fort pranë vetes. Nuk ka fëmijë të huaj.