Ne kishim jetuar në një apartament me qira për disa muaj, kur kuptuam se donim të vendoseshim aty për një kohë të gjatë. Kështu, biseduam me pronaren dhe i propozuam që ta blenim apartamentin. U dakorduam që paratë t’i paguajmë me këste. Erdha koha për të njohur fqinjët. Përballë nesh jetonte një çift bashkëshortësh. Vendosëm t’i ftonim ata për një çaj. Ishte gjithçka shumë mirë, biseduam deri vonë në mbrëmje.
Në një moment, burri më mori për belin. Në atë moment, kuptuam nga shikimi i fqinjëve tanë se diçka nuk shkonte. Ata u falënderuan, u ngritën nga tryeza dhe nxituan të iknin. Kaluan disa ditë, madje harrova për incidentin. Papritmas, dikush trokiti në derën tonë. Ishte oficer policie. Unë e hapa derën dhe punonjësi tha: – Më vjen keq për shqetësimin. Duhet të shoh certifikatën tuaj të martesës. Nuk kuptova çfarë po ndodhte. Siç ishim, shkova për të kërkuar dosjen me dokumente, e nxora letrën që duhej dhe ia dhashë oficerit.
Ai e lexoi me kujdes dhe më kthye dokumentin duke thënë: – Faleminderit. Gjithçka është në rregull. – Më falni, po çfarë ka ndodhur? – Fqinjët tuaj njoftuan se në shtëpinë tuaj po kryhet një krim. Ata thonë se këtu jeton një djalë i ri dhe një grua e rritur… Unë dhe burri qeshëm shumë. Për më tepër, burri im ishte një vit më i madh se unë, por kishte zakon të vishej si adoleshent. Ndërsa unë kisha një stil më të biznesit, sepse punoj në një zyrë. Ndoshta pikërisht për këtë arsye dukem shumë më e vjetër se ai. – Po të kam thënë njëqind herë, se të huajt na mendojnë si nënë dhe djalë…