Jam 60 vjeçe. Jetoj e vetme. Vajza ime u martua kur ishte 20 vjeçe. Ndonjëherë kam nevojë për ndihmë dhe i drejtohem vajzës ose dhëndrit. Nuk jam e vjetër, por nuk jam më e re. Kur burri ishte gjallë, ai bënte gjithçka vetë. Por kur ai vdiq – erdhën kohë të vështira për mua. Edhe pse dhëndri nuk refuzon, nuk është edhe i entuziazmuar për situatën, është dakord pa emocione. Herën e fundit, kur ai erdhi për thirrjen time, më përshëndeti me një buzëqeshje të pakënaqur dhe menjëherë pyeti se çfarë duhej të bënte. I kërkova të tërhiqte mjetet e rënda në bodrum. Sepse për të nuk ishte e vështirë.
Ai është një mashkull 35 vjeç, i shëndetshëm. Por më dukej se ai po shpërthente si një bombë. U skuq dhe me pakënaqësi tha: “Për këtë më thirre. Kam udhëtuar dy orë për t’i çuar mjetet në bodrum? Nuk jam unë ngarkues. Ke filluar të më bezdisësh me urdhrat e tua.” Unë e shikova me një shikim të dëshpëruar dhe i thashë që nuk urdhëroj, por kërkoj, dhe nëse është e vështirë për të, mund të mos e bëjë. Ai mori çantën me mjetet dhe i tërhoqi në bodrum. Më vonë, kërkova të shkonte në treg për të bërë disa blerje. Shkuam, ai më ktheu dhe më la, duke vendosur çantat e rënda në stol dhe duke menduar të ikte.
Unë e shikova e habitur dhe e kërkova që të ngrihte çantat e rënda në apartament. Por ai u ul në makinë dhe u largua, duke më lënë mua pranë hyrjes. Nuk e prisja një gjë të tillë. E mora vetë ngarkesën dhe e ngrita deri në apartament, dhe për një javë qëndrova në shtrat. I ankimova vajzës se si bëri burr i saj me mua, dhe vajza më pyeti për kë po blej gjithë ato produkte? U mërzita me dhëndrin dhe vajzën. Kurrë më nuk do t’i kërkoj atyre ndihmë. Kishim menduar ta kaloj apartamentin tek vajza ime, por tani e kam ndryshuar mendjen.
