Kur u ktheva në shtëpi në dhjetor, bashkëshorti im dhe unë po flisnim për dashurinë e tij për Ukrainën dhe popullin e saj. Ai theksoi se si ne i mbulonim tryezat tona festive me tre shtresa, gjë që ai e gjeti mahnitëse. Pas 17 vjetësh të jetuar në Itali, ai kishte parë tryeza festive shumë të thjeshta. Unë shkoj në Itali për punë, por jeta ime shkoi ndryshe dhe u martova në moshën 37 vjeçare. Në atë kohë, unë isha tashmë e divorcuar dhe kisha një vajzë 16-vjeçare që kishte mbetur me nënën e saj. Unë dhe burri im i tanishëm ende nuk kemi fëmijë të përbashkët.
Kur pesë vjet më parë vajza ime më telefonoi në dëshpërim dhe më tha se i fejuari i saj kishte refuzuar të martohej me të pasi kishte mësuar për shtatzëninë e saj, e sigurova që do të gjenim një zgjidhje dhe nuk duhet të shqetësohej kaq shumë. Nuk dija si t’ia thoja bashkëshortit tim, por, pasi më mori vesh për këtë, ai menjëherë i propozoi vajzës tonë të vinte në Itali për të lindur fëmijën këtu dhe të qëndronte me ne. Çdo gjë ishte vendosur ashtu, por papritur i fejuari i vajzës bëri një propozim dhe ata qëndruan në Ukrainë, ku tani jetojnë në apartamentin e tyre.
Kur filloi ky makth në Ukrainë, djali i gruas së djalit shkoi si vullnetar, ndërsa burri im, për arsye sigurie, e solli vajzën dhe nipërit e mi në Itali. Burri im i trajtoi ata mirë dhe ai e admiroi guximin e ukrainasve në mbrojtje të tokës së tyre. Ai filloi të dërgonte para për mbështetje të ushtrisë dhe shpesh fliste me djalin e gruas së djalit, duke pyetur çfarë u duhej dhe duke u dërguar gjithçka që iu nevojitej. Tani jemi në Ukrainë, dhe burri im pas mbërritjes dha 1000 euro për ushtrinë. Jam mirënjohëse fatit për takimin tonë me të dhe jam e sigurt që shumë shpejt gjithçka do të shkojë përsëri mirë!
