Vogëlushi nuk u mor nga spitali për një kohë të gjatë. Ka ndodhur edhe kështu. Ata u tërhoqën dhe, si për të, askush nuk tregoi interes. Kështu që vogëlushi mbeti aty dhe përkohësisht u vendos në një shtrat të lirë. Por, siç mund ta kuptoni, kjo nuk ishte shumë e kënaqshme për të dhe ai bërtiste aq fort sa të gjithë ndienin dhimbje në veshë. Por një herë ai u qetësua. Infermierja u frikësua dhe vrapoi të shikonte se çfarë kishte ndodhur me të dhe nëse ishte asfiksuar, Zoti na ruajtë, nga një të qara kaq të fortë. Ajo u habit kur pa… Ajo pa një mace gri të madhe, e dashur nga të gjithë, që po shtrihej pranë tij. Por, ajo macë nuk lejonte askënd ta lëpinte dhe as të shkonte në duar.
Po, të gjithë e dinin se macja nuk mund të qëndronte në pavion dhe as që ishte e lejuar. Por, provoni t’ia shpjegoni këtë maces dhe gjithkujt që e ushqente. Kështu që, megjithë ndalesat dhe kërcënimet për ndëshkim, macja gri u bë, në një farë mënyre, një anëtar i personelit, duke luajtur rolin e një psikoterapisti për punonjësit. Infermierja u përpoq ta largonte macen nga shtrati, por vogëlushi e mbajti fort me duar dhe bërtiti aq shumë saqë të gjithë u shqetësuan. I gjithë pavioni erdhi për të parë këtë skenë, madje edhe kreu i departamentit, i cili duke mallkuar dhe duke premtuar se do të pushonte të gjithë nga puna, iu afrua dhe lëvdoi macen gri.
Kështu ata qëndruan bashkë. Macja shkonte për disa punë dhe për t’u ushqyer, ndërsa vogëlushi duronte dhe priste kthimin e “babait” të tij të katërkëmbe. Më vonë u gjetën disa që dëshironin ta merrnin, por siç doli, ai nuk kishte ndërmend të largohej pa babanë e tij katërkëmbësh. – Ai po thith bishtin e tij! – thoshin ata që donin ta birsonin. – Po thith – thonin me keqardhje infermieret. Po, çfarë të bëjmë? Nëse e marrim, ai do të fillojë të bërtasë dhe do të asfiksuar.
Në përfundim, kjo histori u bë e njohur jashtë spitalit dhe, përveç të gjithë personelit që vinte për të parë, fotografuar dhe sjellë dhurata për babanë e flokëzuar, filluan të vijnë çifte të tjera. Ata kishin rënë dakord që të merrnin të dy. Por, macja nuk dëshironte. Mund të qeshni, por vogëlushi nuk u mor derisa macja nuk pranoi të shkonte në duar të prindërve të rinj.
Kështu ata u morën së bashku. Burri mbante macen në duar, ndërsa gruaja mbante vogëlushin. Çdo njeri mori atë që donte. Macja e përqafoi burrin për qafë dhe i vendosi kokën mbi shpatullën e majtë. Infermieret i shikonin këtë skenë me habi. Drejtori i ashpër, i cili doli bashkë me të gjithë për të shoqëruar çiftin, e pa këtë dhe tha: – Do të jenë prindër të mirë, këtë me siguri po ju them. E di, sepse kam pesë të tillë, këta macja, dhe ata tashmë e dinë kush është më i miri.
Vogëlushi nuk u mor nga spitali për një kohë të gjatë. Ka ndodhur edhe kështu. Ata u tërhoqën dhe, si për të, askush nuk tregoi interes. Kështu që vogëlushi mbeti aty dhe përkohësisht u vendos në një shtrat të lirë. Por, siç mund ta kuptoni, kjo nuk ishte shumë e kënaqshme për të dhe ai bërtiste aq fort sa të gjithë ndienin dhimbje në veshë. Por një herë ai u qetësua. Infermierja u frikësua dhe vrapoi të shikonte se çfarë kishte ndodhur me të dhe nëse ishte asfiksuar, Zoti na ruajtë, nga një të qara kaq të fortë. Ajo u habit kur pa… Ajo pa një mace gri të madhe, e dashur nga të gjithë, që po shtrihej pranë tij. Por, ajo macë nuk lejonte askënd ta lëpinte dhe as të shkonte në duar.
Po, të gjithë e dinin se macja nuk mund të qëndronte në pavion dhe as që ishte e lejuar. Por, provoni t’ia shpjegoni këtë maces dhe gjithkujt që e ushqente. Kështu që, megjithë ndalesat dhe kërcënimet për ndëshkim, macja gri u bë, në një farë mënyre, një anëtar i personelit, duke luajtur rolin e një psikoterapisti për punonjësit. Infermierja u përpoq ta largonte macen nga shtrati, por vogëlushi e mbajti fort me duar dhe bërtiti aq shumë saqë të gjithë u shqetësuan. I gjithë pavioni erdhi për të parë këtë skenë, madje edhe kreu i departamentit, i cili duke mallkuar dhe duke premtuar se do të pushonte të gjithë nga puna, iu afrua dhe lëvdoi macen gri.
Kështu ata qëndruan bashkë. Macja shkonte për disa punë dhe për t’u ushqyer, ndërsa vogëlushi duronte dhe priste kthimin e “babait” të tij të katërkëmbe. Më vonë u gjetën disa që dëshironin ta merrnin, por siç doli, ai nuk kishte ndërmend të largohej pa babanë e tij katërkëmbësh. – Ai po thith bishtin e tij! – thoshin ata që donin ta birsonin. – Po thith – thonin me keqardhje infermieret. Po, çfarë të bëjmë? Nëse e marrim, ai do të fillojë të bërtasë dhe do të asfiksuar.
Në përfundim, kjo histori u bë e njohur jashtë spitalit dhe, përveç të gjithë personelit që vinte për të parë, fotografuar dhe sjellë dhurata për babanë e flokëzuar, filluan të vijnë çifte të tjera. Ata kishin rënë dakord që të merrnin të dy. Por, macja nuk dëshironte. Mund të qeshni, por vogëlushi nuk u mor derisa macja nuk pranoi të shkonte në duar të prindërve të rinj.
Kështu ata u morën së bashku. Burri mbante macen në duar, ndërsa gruaja mbante vogëlushin. Çdo njeri mori atë që donte. Macja e përqafoi burrin për qafë dhe i vendosi kokën mbi shpatullën e majtë. Infermieret i shikonin këtë skenë me habi. Drejtori i ashpër, i cili doli bashkë me të gjithë për të shoqëruar çiftin, e pa këtë dhe tha: – Do të jenë prindër të mirë, këtë me siguri po ju them. E di, sepse kam pesë të tillë, këta macja, dhe ata tashmë e dinë kush është më i miri.
