– Misha, kush është kjo vajza? – pyeti Tanya, duke shqyrtuar fotografitë e dasmës që sapo ia kishte dërguar fotografi përmes postës. Në foto, ku të rinjtë duhet të ishin vetëm me nënat, afër Mihajllos, pak më pas, duke shtyrë anash nënshkruan, qëndronte një vajzë e bukur që përqafoi burrin e saj për shpatulla. Ajo dukej dy-tre vjet më e madhe se Tanya. Mihajllo iu afrua, e shikoi dhe u mërzit. – Harroje atë! Mos ia trego as nënës këtë foto! – tha ai. “Si mund të them “harroje”?! Si mund të them “mos ia trego”?!”
Duke shkuar në shtëpi, Tanya mori laptopin dhe iu afrua Marinas Petrovnas. – Mami, a e njeh këtë grua? – pyeti ajo. Nënshkruan vuri syzet dhe, duke parë fotografitë, papritur u bë e zbehtë dhe kaploi zemrën. Tanya nxitoi për ujë. Pasi pinë ujë dhe u qetësua, Marina Petrovna me vështirësi tha: – Kjo është nëna e Mihajllos. – Po ju, kush jeni për të? – Ka kaluar shumë kohë, vajza. Amalia, fqinja jonë. E rriti djalin, por nuk e kujdesej për të, ne dhe burri kujdeseshim për djalin ndërkohë që nëna e tij mund të shëtiste majtas dhe djathtas. E ushqyen, e lanë, e lanë rrobat, ndonjëherë i blenin rroba të reja.
Dhe kur Mihajllos iu bënë katër vjet, ajo nuk ishte më, e morëm Mihajllon me ne. E rritëm ne. Dhe kjo është Amalia në fotografi. – Pra, duket se shpirtëri i saj u shfaq për të përshëndetur Mihajllon? – Po, kështu duket. Po ti, mendoj se je e gëzuar? – pyeti nënshkruan. – Sigurisht, gëzohem. Dhe unë nuk e di çfarë i kisha menduar vetes! Më mirë një shpirt, – buzëqeshi Tanya. – Pse nuk më thuat më herët që Mihajllo është fëmijë i biruar? – Djali e ndaloi. Kishte frikë se nuk do të më respektoje, – iu përgjigj Marina Petrovna, duke u turpëruar. – Epo, tani ju dua dhe ju respektoj edhe më shumë. Ju jeni një nënë e vërtetë. Dhe shpirti… Le të bredhë.
