– Tungjatjeta, zonjushë, mos jeni rastësisht nga apartamenti 16? – iu drejtua Allës një burrë i çuditshëm, në moshë të shtyrë.
– Po, nga 16-a. Po ç’ka?
– Kam një propozim për ju.
– Po ju dëgjoj.
– A nuk doni të ma shisni apartamentin?
– Për momentin nuk kam ndërmend.
– Do t’ju paguaj shumë, do t’ju gjejmë një mundësi të mirë në çdo vend që të doni.
– Tingëllon joshëse, – tha Alla, duke menduar me vete: “Një mashtrues tjetër, i njoh unë këta…”, – Por jo, përgjigjja ime është jo.
– Mos u nxitoni, mendoni pak. Ky apartament është i vjetër, ju keni fëmijë që po rritet, ndoshta doni një apartament të ri me 3 dhoma. Apo s’kam të drejtë?
– Jo.
– E prapë mendoni pak. Do të kthehem.
Ai iku. “Rrobat që ka nuk janë të zakonshme,” – e ndoqi Alla me sy të huajin, – “Ua, çfarë makine! Ia hapën edhe derën. Po ky tjetri? Shofer personal? Përse i duhet këtij të pasuri apartamenti im, dhe si e mori vesh që është i imi? Aha, fqinjët e mirë e kanë treguar, atyre u pëlqen të flasin shumë.”
Në karrocë u zgjua Nastja, kishte ardhur koha për drekë. Duke e tërhequr karrocën nëpër shkallët e drunjta, Alla ishte gati ta ndërronte këtë apartament me çfarëdo tjetër.
“Çfarë kemi menduar unë dhe Vova kur e blemë këtë ‘fatkeqësi’,” mendoi ajo.
Pasi ushqeu Nastjën, e vogla ra sërish në gjumë. “Kam kohë të gatuaj darkën dhe të pastroj pak,” – me këto mendime Alla hyri në kuzhinë dhe papritur e kapi kokën: “Ndoshta ka një thesar! Shtëpia është e vjetër, në apartament mund të ketë diçka… Përndryshe, pse i duhet këtij njeriu kjo shtëpi?”
Ajo filloi të kontrollonte muret, dyshemetë: “Ku mund të jetë fshehja?”
“Po sikur ta pyes drejtpërdrejt atë të huajin… A do të përgjigjet?” – mendonte Alla. – “Sigurisht që jo… Pse nuk më shkoi mendja ta pyes që në fillim?”
– Vova, kam dy lajme, – tha Alla, duke tundur Nastjën pranë tryezës me darkë të nxehtë.
– Shpresoj të jenë të mira.
– Nuk e di, ndoshta.
– Je shtatzënë?
– Jo, mos bëj shaka.
– Atëherë thuaje. – Vova mori lugën dhe afroi pjatën.
– Sot më erdhi një burrë…
– Të ngacmoi? – la lugën Vova.
– Jo, po sikur… – pohoi Alla. Ajo donte të fliste seriozisht, por me Vovën s’mund të bëhej gjithmonë.
– Epo, çfarë donte?
– Do të blejë apartamentin tonë.
– Po pse? Sa do të paguajë?
– Shumë. Pse – nuk e pyeta. Por tha që mund të blejmë një 3-dhomësh të mirë.
– Nuk më besohet.
– As mua. Por mendo, Vova, shtëpia është e vjetër. Ndoshta ka diçka me vlerë. Dhe ne s’e dimë…
Disa ditë me radhë, Alla me Vovën trokasin muret, kontrollojnë çdo cep, pllaka, dërrasa, kërkojnë doreza të fshehura, bravë sekrete. Asgjë. “Sa banorë janë ndërruar këtu, nuk ka mbetur më sekret.” – mendoi Alla.
– Ndoshta duhet ta shesim, – tha ajo, duke e bindur dalëngadalë Vovën.
– Dua ta shoh vetë blerësin, – u përgjigj ai.
Kaloi gati një muaj. Dielli i pranverës ngrohte bankat e këndit të lojërave. Alla po tundte Nastjën.
– Alla, përshëndetje, – sot ai dukej edhe më i pasur e më elegant.
– U kthyët?
– Po, e premtova. Menduat?
– Po, menduam. Do të kishit kundërshtim ta diskutoni me burrin tim? Më duket e frikshme ta vendos vetë këtë gjë.
– Pse jo, me kënaqësi. Caktoni kohën.
– Ejani sonte në orën 6, nëse ju përshtatet.
– Më përshtatet, – tha ai dhe u kthye, – më quajnë Fjodor. Më falni që s’u prezantova më herët.
Saktësisht në orën 6, zilja e apartamentit nr. 16 ra.
– Përshëndetje, – tha Vova, duke i shtrënguar dorën.
– Përshëndetje, i ri.
– Uleni. Nuk do të zgjas. Dua të pyes drejt e në sy: përse ju, një njeri kaq i pasur, doni këtë apartament? Ka ndonjë thesar?
– Vova, të lutem…
– Jo, Alla, është pyetje e mirë! Dhe unë do t’ju them më shumë: më duket çudi që nuk më pyetët më herët. Po, mund të them se jam i pasur. Kam ndërtuar biznes, kam kompani, kam familje, fëmijë, mund të lejoj shumë… Por edhe unë kam disa gjëra me vlerë që nuk mund t’i përshkruash me fjalën “para”. Këto gjëra me kohën bëhen edhe më të çmuara.
Në këtë shtëpi ka jetuar im atë kur linda. Këtu kalova disa vite të fëmijërisë sime të lumtur, kur nëna ishte ende gjallë. Më janë të shtrenjta këto kujtime. Dua t’i përjetoj sërish. Jeta ime nuk ka qenë e lehtë. U martova pas të 40-ave, kur isha në këmbë. Tani fëmijët e mi janë të rritur, kujdesen për veten. Unë mund të pushoj dhe t’i lejoj vetes disa dëshira. Dua ta bëj këtë vend ashtu siç ishte atëherë. Aty kishim një orë me rrotullim. Këtu një karrige lëkundëse. Babai im lexonte aty. Dritaret ishin prej druri, nuk më pëlqen plastiku. Shihni atë lisin jashtë? E mbollëm me babanë, nga një lëvore e rritur në vazo. Kjo është historia ime.
– Nuk jam kundër, – tha Vova, – vetëm të jetë gjithçka e ndershme.
– Sigurisht. Gjithçka përmes bankës. Ju mbetet vetëm të zgjidhni apartamentin e ri. Mendoni se një 3-dhomësh me plan unik ju përshtatet?
– Po. Sa kohë kemi?
– Një muaj. Mund ta bëjmë me agjenci ose vetë, si të doni.
– Unë nuk kuptoj nga këto. Më lehtë me agjenci, – tha Alla, – por ne e zgjedhim vetë agjencinë.
Kështu u vendos.
Apartamenti i ri që mori papritur çifti i ri ishte aq i bukur, sa ishte vështirë të besohej. “Ja, ka njerëz që shpenzojnë para për të blerë kujtime…” – mendonte Alla.
Shpesh, kur kalonin në lagjen e vjetër, shikonin dritaret e apartamentit të dikurshëm dhe ndonjëherë shihnin dritë. Pas perdeve të errëta dilte një rreze e verdhë e ngrohtë, e veçantë. Ndoshta ai njeri, që kishte parë shumë në jetë, rrinte ulur në karrigen lëkundëse, me një libër të mirë, dhe humbiste në kujtime.
