Pas disa minutash duhej të bëhej ceremonia në gjendjen civile, ndërsa Anna ende qëndronte para pasqyrës dhe admirohej. Ajo dukej vërtet mahnitëse me një fustan të bardhë, të thjeshtë, me një grim të butë dhe flokët e mbledhura në një topuz të ëmbël. Disa onde që binin mbi fytyrën e saj i jepnin pamjes një butësi të veçantë, ndërsa stolitë modeste në duar e në qafë – një hijeshi të veçantë. Në gjendjen civile Annën e prisnin vetëm të afërmit e saj, por ajo nuk shqetësohej, sepse Sergei e kishte paralajmëruar më parë se do të vinte bashkë me familjen e tij. Kështu Anna priti 10 minuta, 20, 30… kaloi një orë dhe Sergei ende nuk ishte shfaqur.
As ai, as të afërmit e tij nuk iu përgjigjën thirrjeve. Anna filloi të qante. Papritur ajo pa një burrë me xhaketë që po qëndronte pranë godinës. Vrapoi drejt tij, duke menduar se ishte Sergei, por nuk ishte… për fat të mirë. Burri e pyeti pse po qante dhe ajo i tregoi gjithçka. Atëherë i panjohuri u gjunjëzua para saj dhe tha se kishte një situatë të ngjashme: e dashura e tij e kishte lënë ditën e martesës. Pastaj ai i tha fjalët: “Anna, a do të martohesh me mua?” Anna nuk mendoi gjatë – pranoi menjëherë, dhe pas disa minutash hyri në gjendjen civile dorë për dore me të njohurin e saj të ri, por tashmë dhëndrin e saj – Aleksein.
Disa të afërm të largët as që vunë re ndërrimin, sepse të rinjtë kishin planifikuar dasmën në të njëjtin restorant, vetëm në salla të ndryshme. Prindërit e çifteve nuk kundërshtuan. Ata e pranuan zgjedhjen e fëmijëve të tyre, u njohën me njëri-tjetrin dhe filluan festimet.
Kaloi një vit. Anna ishte shtatzënë me binjakë. Teksa po shëtiste me Aleksein, Anna pa Sergein. Ai nuk kishte ndryshuar shumë, por Annës iu duk i… shëmtuar, i mërzitshëm… i përulur. Si Anna, ashtu edhe Aleksei ishin mirënjohës ndaj fatit dhe ish-partnerëve të tyre që i kishin lënë, sepse kështu ata gjetën lumturinë e vërtetë.
