Para pak kohësh më erdhi për vizitë një shoqe. Ajo ishte nga rrethi, ndërsa unë jetoja në Moskë. Që të mos shpenzonte për hotel, më kërkoi të qëndronte tek unë. Nuk më bëhej shumë qejfi ta strehoja, sepse jetonim me burrin në një apartament njëdhomësh, por prindërit tanë kishin qenë shumë të afërt, ndaj nuk pata ç’të bëja. “Epo, mirë pra”, mendova. Por që në minutat e para të qëndrimit të saj në shtëpi, ajo tregoi qartë qëndrimin e saj. Lusia ecte nëpër shtëpi me pantallona të shkurtra dhe bluza me dekolte të hapur. Gjithmonë e kuruar: flokët kaçurrela, makijazh provokues. Në punët e shtëpisë nuk më ndihmonte kurrë, edhe pse unë isha në muajin e tetë të shtatzënisë. Para se të vinte, thoshte se do të kthehej në shtëpi vetëm në mbrëmje dhe në mëngjes do të dilte që në orën 7. Por vura re që kur burri im kishte pushim, ajo nuk dilte fare nga shtëpia.
Një mbrëmje ndodhi diçka e papranueshme. Ne pimë çaj dhe shkuam për të fjetur. Burri im mbeti në kuzhinë duke punuar, sepse kishte një projekt për të mbaruar. Atë natë nuk më zinte gjumi dhe Lusia, ndoshta duke menduar se flija, u ngrit me një këmishë nate të tejdukshme dhe shkoi drejt kuzhinës. E ndoqa pa bërë zhurmë dhe pashë teksa u mbështet mbi tavolinë pranë burrit tim.
— Nuk të zë gjumi? — e pyeti ai pa ia hequr sytë laptopit.
— Shikoj që edhe ti je zgjuar. Nuk doje të më shihje në shtëpinë tënde, apo jo?
— Si? — pyeti burri.
— Qetësohu, “lepurushja” jote po fle, nuk do dëgjojë gjë, — tha ajo, duke mbyllur derën e kuzhinës.
Me lot në sy, desha të hyja brenda, por në atë moment burri im hapi derën, e nxori Lucinë jashtë dhe i tha:
— Pse mendon se bie në grackat e tua? Tani je në shtëpinë e gruas sime. Merr gjërat dhe ik, do të thërras një taksi.
Shoqja ime mbeti e habitur, dhe kur më pa mua, iu bë edhe më keq. Burri mori valixhen e saj dhe nisi t’i hidhte brenda rrobat e shpërndara nëpër shtëpi.
— Nuk e kuptuat si duhet, — tha ajo, ende me shpresën se do rregullohej gjithçka. Por burri i hapi derën, e nxori jashtë dhe ia dha valixhen.
— Herën tjetër më thuaj kur fton shoqe, që të largohem për pak, — më tha ai. Dhe mua më erdhi tmerrësisht turp për shoqen time, që natën po rrinte në shkallë. Kanë kaluar disa vite, por ende më vjen turp para burrit tim për të. Që nga ajo ditë nuk kam folur më me Lucinë, ndërsa për burrin jam shumë krenare.
