Gjithçka filloi si një mëngjes i zakonshëm, por emocionet më mbushnin plotësisht. Sot ishte një ditë e veçantë – dita kur Myshko dhe unë vendosëm të formalizonim marrëdhënien tonë, pavarësisht 45 viteve të kaluar bashkë. Shumë e konsideruan këtë të çuditshme, por për ne ishte një ngjarje me rëndësi të veçantë. “Je i sigurt që morëm vendimin e duhur për ta bërë këtë dasmë?” – e pyeta Myshkon, duke u përpjekur të fshehja ankthin tim. Myshko buzëqeshi: “E dashur, kemi pritur për këtë ditë 45 vite. Ky është shansi ynë për t’i treguar gjithë botës sa shumë e duam njëri-tjetrin.”
Dasma ishte e mrekullueshme. Lule, muzikë, të qeshura miqsh e familjarësh mbushnin ajrin me gëzim e lumturi. Ndihem si një vajzë e re dhe e dashuruar marrëzisht, si ditën e parë që u njohëm. Pas ceremonisë, Myshko më mori për dore dhe shkuam në pistën e vallëzimit. “Je e lumtur?” – më pyeti ai duke më parë në sy. “Më shumë se kurrë,” – iu përgjigja, duke ndier zemrën time të mbushej me mirënjohje dhe dashuri për këtë burrë të mrekullueshëm.
Mbrëmja ishte plot me të qeshura, rrëfime dhe vallëzime. Disa na afroheshin me pyetjen: “Pse vendosët ta bëni këtë tani, pas kaq shumë vitesh?” “Më mirë vonë se kurrë,” – tha Myshko, duke shkëlqyer nga lumturia. – “Kjo ditë është triumfi i dashurisë sonë dhe jetës së përbashkët.” Dasma kaloi, por kujtimet e asaj dite do të mbeten me ne përgjithmonë. Ne kemi kaluar shumë vështirësi, kemi gëzuar dhe kemi qarë, por dashuria jonë vetëm është forcuar me çdo vit. Kjo ditë u bë simbol i përkushtimit dhe besnikërisë sonë të pafund, duke treguar vërtet gjithë botës se dashuria e vërtetë ia vlen kohën dhe durimin.
