Unë jetoj në një qytet të vogël, në një apartament dy dhomësh, nga dritaret e të cilit hapet një pamje e mrekullueshme mbi park. Shpesh tek unë vijnë të afërmit të qëndrojnë. Kësaj here më telefonoi kushërira ime dhe më pyeti nëse mund të vinin me familjen e saj për një javë. Sigurisht që pranova, sepse më kishte marrë malli shumë për ta. Diskutuam ditën e ardhjes së tyre. Unë përgatita gjithçka për t’i pritur. Për fat të keq, nuk më lejuan të marr pushim, por nuk u mërzita… mendova se mjafton të kalojmë mbrëmjet bashkë dhe të shkojmë për shëtitje në park. Përgatita një dhomë më vete për ta. Darkuam të gjithë bashkë në një atmosferë të ngrohtë dhe shkuam të flemë.
Të nesërmen u zgjova herët, që të bëja mëngjes para se të shkoja në punë. Çelësat e apartamentit ia lashë kushërirës, duke i thënë se mund të ndiheshin si në shtëpi. Duket se ky ishte gabimi më i madh. Në mbrëmje, kur u ktheva nga puna me një qese plot me të mira për fëmijët, mbeta pa fjalë sapo kalova pragun e derës. Kurrë nuk kisha parë një rrëmujë të tillë. Gjërat e mia ishin shpërndarë nga korridori deri në kuzhinë. Kudo njolla të pakuptueshme. Lavamanin e mbushur me enë të pista. Pranë plehrave disa gota të thyera. Nuk munda të fsheh emocionet e mia. U fola ashpër të afërmve, duke ua kujtuar se të ndihesh si në shtëpi nuk do të thotë të bësh stallë derrash! Ata premtuan se do t’i pastronin. Siç më kishte humbur dëshira për darkë, vendosa të shkoja në dhomën time për të parë televizor.
Përpiqem ta ndez, por nuk ndizet. Dhe aty pashë se dikush e kishte nxjerrë kabllon nga priza – bashkë me prizën! Nuk mund ta imagjinoj si është e mundur! U bëra i tërbuar. Sapo kisha mbyllur këstin për televizorin. Thirra kushërirën dhe e pyeta kush e kishte bërë këtë. Ajo me një ton të qetë tha se ishin fëmijët që po luanin… Kur kërkova të më kthente paratë, ajo refuzoi duke thënë: “Për nipërit e tu të vijë keq, apo çfarë?” Nuk u ndjeva aspak fajtor dhe u kërkova të largoheshin sa më shpejt. Madje u dhashë para për hotel. Të nesërmen telefoni im shpërtheu nga telefonatat e të afërmve që më akuzonin për gjithçka, duke më thënë se kisha vepruar gabim. Të gjithë thoshin se familja është më e rëndësishme se gjërat. Durimi im nuk e duroi më!
