Dy vite më parë, djali im u martua me të dashurën e tij. Me nusen pata fat – është e bukur, e mrekullueshme, e mirë. Që nga takimi i parë mbeta e mahnitur prej saj. Por me vjehrrën e saj nuk pata aspak fat – ajo është një grua e tmerrshme. Një muaj më parë lindi mbesa ime. Djali me gruan jetojnë veç. Banesa është e imja, por unë nuk banoj atje – e kisha trashëguar nga prindërit dhe para martesës së djalit e jepja me qira. Nusja ime është një zonjë e shtëpisë e shkëlqyer, gjithçka di të bëjë. Gjithmonë ka pastërti dhe ngrohtësi. Nganjëherë vjen në vizitë edhe nëna e saj. Ditën e daljes nga spitali, ajo deklaroi se kishte ndërmend të shpërngulej tek vajza për të ndihmuar me foshnjën. Ajo është një grua pa takt, fut hundët kudo.
Asnjëherë nuk ishte martuar, e lindi vajzën me të parin që i doli përpara. Edhe pas martesës së saj nuk e linte rehat, e nxitonte rregullisht. Sipas saj, vajza nuk kishte pasur fat as me burrin, as me vjehrrën. Burrin e quante të keq, pa respekt për vjehrrën, gjithnjë në punë, nuk ndihmonte gruan, nuk lante enët. Për mua shpifte gjëra të tmerrshme – sipas saj, unë isha një shtrigë e ligë. Për të, në jetën e vajzës nuk kishte asgjë të mirë. Vajza i thoshte se burri i saj është i ndershëm, besnik, punon dhe siguron familjen. Por për këtë grua grindavece asgjë nuk kishte rëndësi – kryesorja ishte që ajo të ishte e pakënaqur. Tha se kishte ardhur të ndihmonte, por vetë nuk bënte gjë, veç rrinte dhe ankohej.
Djali im nuk dëshironte të kthehej në shtëpi, ngaqë atje ishte vjehrra. Ajo e qortonte, i bëri vërejtje se ishte i paedukatë, nuk i blinte lule, nuk i bënte dhurata. Vendosa ta vë “në vendin e vet”. Shkova për vizitë. Ajo nisi të nënkuptonte se unë nuk kujdesesha për mbesën, dhe se pa të vajza me burrin do të shkatërroheshin. I thashë të mblidhte shpejt gjërat dhe të largohej. Shtova se unë nuk jam dhëndër – nuk do ta duroj. Dhe nëse vajza vendos të qëndrojë me të, askush nuk do ta mbajë me zor. E dija që nusja ime është e mençur dhe vetë ishte lodhur nga qortimet e nënës së saj. I thashë që këmbët e saj të mos shkelin më në shtëpinë time. Ajo u mblodh shpejt, tha se askush nuk e vlerësonte – dhe u zhduk.
