Unë mendoj se kam pasur shumë fat me familjen time. Për të qenë më e saktë, nuk kisha as motër, as vëlla, gjë që në shikim të parë mund të duket e trishtueshme, por vetëm në shikim të parë. Në të vërtetë, kur u rrita, gjithçka më e mirë nga gjyshërit më ra mua. Për shembull, një apartament me tre dhoma, që prindërit e babait tim e kishin lënë për mua që sa ishin gjallë. Në përgjithësi, për apartamentin tim nuk më është dashur të kursej, aty jetojmë vetëm unë dhe burri im. Vetëm se burri im nuk pati kaq shumë fat. Atij iu desh të ndante një apartament me dy dhoma bashkë me tri motrat e tij.
Në këtë as që i kushtova rëndësi, dhe grindje për banesën ose trashëgiminë nuk kemi pasur kurrë. Fëmijë nuk kemi, por mendojmë që së shpejti do të kemi. Kohët e fundit burri gjithnjë e më shpesh e ngre çështjen që ta shesim këtë apartament dhe të blejmë një “townhouse” me një verandë të vogël verore, që tani është shumë në modë – jo si apartamentet. Unë, për të thënë të drejtën, nuk e di pse ky apartament nuk i pëlqen, por zemra ime nuk më shkon ta shes. Ishte dakord vetëm për një shtëpi dy-katëshe me kredi, ndërkohë që apartamentin tonë ta jepnim me qira përkohësisht.
Burri nuk e pranoi variantin tim, as mua nuk më pëlqen i tij. Kjo mosmarrëveshje, në pamje të parë, nuk është aq e madhe sa të pengojë marrëdhënien tonë, por zgjat tashmë gati 5 vite. Unë dyshoj se në të vërtetë burri do të fitojë para nga shitja e apartamentit tim. Familja e tij prej kohësh përpiqet në mënyra të pacipa të nxjerrë para nga martesa jonë. Me gjasë, këtë ide ia ka sugjeruar vëllai i tij më i vogël, i cili ende jeton në kurriz të nënës. Unë nuk dua të divorcohem për një gjë kaq të vogël, por burri tashmë po më detyron të marr masa të ashpra.
