Vjehrra ime që në vizitën e parë në shtëpinë tonë deklaroi se isha zonjë e paaftë, duke thënë se me një grua të tillë i biri do të ishte gjithmonë i uritur dhe i pistë. Para martesës e jepnim apartamentin tim me qira dhe jetonim tek prindërit e mi. Ata kishin një shtëpi të madhe me truall të bukur. Sapo u larguan qiramarrësit, ne u shpërngulëm në apartamentin tim. Gjithçka ishte si zakonisht në shpërngulje – gjëra të shpërndara, rrëmujë. Por vjehrra ime vendosi të na vizitonte pa ftesë. – Si mendoni të jetoni në këtë rrëmujë, sa tmerr! Prisja të kishe bërë rregull para ardhjes time! – u zemërua ajo. Sigurisht që kishte kaos, sepse sapo ishim shpërngulur. Çfarë pastrimi mund të bëhej në atë moment? Atëherë filloi gjithçka. Çdo ditë ajo vinte dhe më mbante leksione, më quante amvise të keqe dhe premtonte të më mësonte gjithçka. Mendoja se shpejt do lodhej dhe do qetësohej. Por çdo herë ankesat bëheshin më të shumta. Pas lindjes time ajo kaloi çdo kufi dhe premtonte të vinte çdo ditë për të kontrolluar pastrimin, që i biri dhe mbesa të jetonin në pastërti e rregull. Ndërsa me fëmijën aspak nuk më ndihmonte.
Mua më sosën nervat dhe i tregova derën e apartamentit, duke i kërkuar të mos vinte më kurrë në shtëpinë time. Ajo u tërbua dhe filloi të bërtiste, por duke parë që nuk reagova, iku. Kur erdhi burri, më bërtiti duke thënë se nuk kisha të drejtë t’i flisja nënës së tij në atë ton. Pasi e dëgjova, edhe atij i tregova derën. Nëse e do aq shumë nënën e tij, le të jetojë me të. E durova vjehrrën time pesë vjet. Gjithmonë e lutesha burrin të mos e linte të kalonte kufirin. Ai nuk i kushtonte rëndësi, i injoronte lutjet e mia. Ja, tani e mori atë që e priste. Le të kthehet nëse bëhet më i mençur. Nëse jo – le të jetojë me nënën e tij.
