Tetyana me Volodymyrin, me kërkesën këmbëngulëse të babait të burrit, pas dasmës shkuan të jetonin në shtëpinë e tij, në fshat. Fillimisht të rinjtë kishin planifikuar të blinin një shtëpi për vete. Por Hnati, babai i Volodymyrit, i lutej aq me ngulm që të jetonin në shtëpinë e tij, saqë edhe i biri e përkrahu. Të dy bashkë e bindën Tanyën. Pas disa muajsh, Tetyana veçse pendohesh që pranoi. Vjehrri pinte duhan kudo – në kuzhinë, në dhomën e ndenjjes – pa menduar se nusja shtatzënë mbytej nga tymi. Hnati mund të binte në dehje për dhjetë ditë e gjatë atyre ditëve sillej turpshëm. Tanya pastronte rrëmujën. Por sa herë që shprehte pakënaqësi, vjehrri e vinte në vend: – Çfarë po komandon këtu? Në shtëpinë tënde do të komandosh… Me lindjen e vajzës gjendja vetëm sa u përkeqësua.
Tryezat e mbushura me alkool nuk u zhdukën, mosmarrëveshjet vetëm sa u shtuan. “S’e gatuan mirë, s’e pastrove mirë, harxhon shumë ujë për larje, më lodhi vajza juaj…” Së shpejti të rinjtë e kuptuan se vjehrri harxhonte të ardhurat vetëm për vete. Ndërsa hante ushqimet që blinte Volodymyri dhe që gatuante Tanya. Kur djali e pyeti pse nuk blinte ushqime, ai u përgjigj: – Nëse jetoni në shtëpinë time, duhet edhe të më ushqeni.
Pika e fundit e durimit të tyre ndodhi ditëlindjen e vajzës. Pasi pa nusen të mundohej me sajat e vjetra, Hnati pa thënë gjë bleu të reja. Tanya i tha faleminderit. Ditën e pagës, i ati i kërkoi djalit: kur do të ma ktheni borxhin? – Çfarë borxhi? – u trondit Volodymyri. – Për sajat. – Po ato ishin dhuratë? – Dhuratë për ju 600 rubla? Atë ditë Tanya i vuri burrit ultimatum – shpërngulen në qytet. Kur Hnati mori vesh, fillimisht shau, pastaj nisi t’i lutej të mos e linin.
Ata blenë një shtëpi të vogël, por të tyre. Gati gjashtë muaj Tanya nuk foli me vjehrrin, por pastaj u qetësua dhe nisën të shkonin për vizitë. Në kërkesë të tij ajo blinte ushqime. Rrallëherë vjehrri i kthente paratë menjëherë; më shpesh duheshin pritur muaj, ndonjëherë nuk ktheheshin fare. Por ata nuk ia përmendnin. Herën e fundit përkoi me vështirësi financiare: Volodymyri u sëmur rëndë dhe shpenzimet për mjekim ishin të mëdha. Dhe përsëri vjehrri me porositë e tij. – Jo, Volo, më nuk blej asgjë me paratë e mia. Le të paguajë paraprakisht – unë i blej ç’të dojë. S’kam parë të mirë prej tij, që ta mbaj me shpenzimet tona. Vetëm historia e sajave mjafton. Dhe Volodymyri u pajtua me të shoqen.
