Unë dhe burri im ishim nga 19 vjeç kur u martuam. Mbetëm në fshatin tonë të lindjes, pasi morëm një shtëpizë nga gjyshja. Mbajtëm bujqësinë tonë, kujdeseshim për kopshtin. Rritëm dy fëmijë: djali i madh u bë ushtar dhe bashkë me familjen u shpërngul në Kiev, ndërsa vajza më e vogël, kur shkoi të studionte në qytetin krahinor, mbeti atje. Tani ajo ka burrë dhe një djalë. Ne me burrin gjithë jetën e kaluam në fshat, rrallë shkonim diku, sepse thjesht nuk mundnim të lëmë gjithë këtë bujqësi. Kishim edhe një lopë, unë kujdesesha për të, ndonjëherë edhe vajza ime Lesja vinte dhe e mëlkte. Por kur ajo hyri në universitet, filloi të vinte më rrallë, kështu gjithçka mbeti mbi mua.
Burrit ndonjëherë i jepnin bileta për pushime nëpër kurorte, prandaj ai pushohej, kurse unë mbetesha e lidhur pas shtëpisë. Nuk mundja ta lija dot qetë. Rreth 10 vite më parë, vajza vendosi të na bënte surprizë dhe bleu një biletë për në një pension afër Odesës. Unë edhe doja të shkoja, por zemra nuk më rrinte e qetë. Lesja më siguroi se atë javë do të vinte në fshat dhe do të kujdesej për lopën time. Ne pranuam; pushimet ishin të mrekullueshme, bëmë shumë fotografi, morëm përshtypje të paharrueshme për gjithë jetën, por unë sërish ndihesha keq për shtëpinë dhe shqetësohesha. Sikur ta dija çfarë më priste, kurrë nuk do të shkoja…
Kur hyra në oborr, e përqafova vajzën dhe menjëherë shkova në hambar, të shihja ç’bëhej me lopën time të dashur. Shikoj – ajo nuk ishte. Nuk mund të merrja frymë kur e pashë. Në atë moment hyri Lesja dhe filloi të tregonte se e kishte dorëzuar lopën, sepse unë merresha vazhdimisht me të, e përkulesha – duhej të jetoja edhe për veten time. Për mua ato fjalë ishin si thikë – si mundi të vepronte kështu? Fillimisht qava hidhur, pastaj diçka brenda meje ndryshoi. Nuk mund ta shihja vajzën dhe e përzura. Që atëherë nuk e kam parë më Lesjën, edhe pse burri më lutet ta fal dhe të shkojmë të paktën të njohim nipin. Por nuk munda. Nuk shkova as në dasmën e vajzës, as në pagëzimin e nipit. Kanë kaluar 10 vite, por hidhërimi nuk është shuar – ende më del në ëndërr lopën time, shikimi i saj, sytë e saj të mençur…
