Disa muaj më parë e mora nënën nga fshati. Ajo tani është 70 vjeç, me shëndet jo shumë të mirë. Dhe kohët e fundit u bë e qartë se e vetme nuk ishte më në gjendje të jetonte. Kur nëna u vendos tek ne, i propozova t’i shiste shtëpinë e fshatit. Por ajo kategorikisht refuzoi. Madje as mundësinë e dhënies me qira nuk e mori parasysh. Unë gjithmonë e kam ditur se të jetosh me nënën nuk do të ishte e lehtë. Ajo është njeri në moshë, me zakonet e saj dhe kërkesa të pakuptueshme. Por as për ne nuk është e lehtë: kemi dy vajza, një kredi hipotekare për një apartament tre-dhomësh, të cilën duhet ta shlyejmë edhe disa vite.
Burri e kuptoi pse isha e detyruar ta vendosja nënën tek ne. Por ai këmbëngulte që ta bënim nënën të shiste shtëpinë e fshatit: shuma do të mjaftonte jo vetëm për të shlyer kredinë tonë, por edhe për të blerë një apartament një-dhomësh për të, afër nesh. Vajzat ishin kundër që gjyshja të shpërngulej, sepse më parë kishin dhoma të veçanta, ndërsa tani duhej të jetonin bashkë në një. Me ardhjen e nënës në shtëpinë tonë, mbi familjen tonë ra edhe një barrë tjetër: të mbajmë një person shtesë. Ajo erdhi vetëm me rrobat e saj të fshatit, prandaj duhej rinovuar edhe garderoba.
Pas shpërnguljes tek ne, nëna nuk hoqi dorë nga zakonet e saj – mëngjeset me bukë të thekur me proshutë e shtrenjtë dhe djathë. Pastaj filloi të përdorte parfumet e mia të shtrenjta, të cilat burri m’i kishte dhuruar përvjetorin. Sigurisht, pas një muaji shishja mbeti bosh. Për faturat e shërbimeve as që dua të flas. Çdo muaj i shikoj me tmerr ato shifra, sepse nëna mund të qëndrojë me orë të tëra në banjë, pa menduar sa do të na kushtojë energjia, gazi dhe uji. Një herë i thashë se duhej të kursente. Por e vetmja gjë që bëri ishte të mërzitej me mua. Tha se kishte rritur një bijë mosmirënjohëse, dhe se në pleqëri nuk kishte mbi kë të mbështetej. E tani çfarë të bëj? S’mbetet gjë tjetër veçse të duroj.
