E kuptoj që shumë njerëz ndoshta nuk do të më kuptojnë. Por ndoshta ka nga ata që mendojnë me mendje të shëndoshë, kujdesen për fëmijët dhe nipërit, e jo vetëm për interesat e tyre. Kurrë nuk e kam pritur që të martohem me një burrë, nëna e të cilit është krejt e ftohtë ndaj të afërmve të vet. Nga sa kuptoj, vlerat dhe traditat familjare nuk kanë qenë të rëndësishme për të që prej martesës me babain e burrit tim. As nuk u mundua të ruante familjen, kur djali i saj, burri im, ishte shumë i vogël. Babai i tij iku tek një tjetër grua, ndoshta nga indiferenca e saj, dhe ajo as që e ndaloi, qoftë vetëm për hir të djalit. Kështu ai u rrit vetëm me nënën. As gjyshen e vet nuk e kujton, sepse rrallë vinte. Sinqerisht, mbeta shumë e befasuar kur e pashë për herë të parë vjehrrën time të ardhshme: flokë të zbardhura, shumë grim, buzëkuq i kuq, thonj të gjatë të lyer, gjithmonë me taka. Ndoshta profesioni ia dikton – ajo punon në sallon bukurie.
Pas dasmës tonë modeste, shkuam të jetonim me nënën e burrit. Por jo me mbrëmje të ngrohta familjare e as me çajra së bashku. Në mëngjes shkonte në punë (sepse punon vetëm deri në drekë), ndërsa pasdite gjithmonë kishte punë: ose palestër, ose mbrëmje me shoqet, ose festa, ose kurse, ose takime. Njëherë e pyeta: «A nuk lodheni në këto vite duke vrapuar kështu?» – ajo tha: «E çfarë kanë vitet e mia?». Në shtëpi mezi hante – vetëm kafe dhe ndonjë sanduiç. Një vit pas dasmës, mësova se isha shtatzënë, pikërisht për Vitin e Ri, dy vite më parë. Nuk ndihesha mirë, isha shtrirë, e ndërkohë ajo kërcente me shoqet në dhomë. Burri im nuk kuptoi çfarë kisha, thirri nënën e tij, e ajo tha: «S’është gjë, do kalojë, ndoshta ke ngrënë diçka të keqe!»
Kur mori vesh se isha shtatzënë, disi e zhgënjyer tha: «Kot fare! Do të kishit jetuar për veten tuaj edhe pak!». Asnjë pikë gëzimi. Kështu është gjyshja jonë. Me lindjen e nipit nuk ndryshoi gjë: punë, palestër, shoqet. Te nipi i saj mezi afrohej: «Agu-agu!», tundte pak lodrën dhe aq. Një ditë erdhi nga puna, fëmija qante, ndërsa unë kisha rrobat në lavatriçe. Ajo ishte te soba, bënte kafe. I thashë: «Mami, a mund ta mbani pak fëmijën sa të var rrobat?». Ajo nuk reagoi. Shkova tek ajo – kishte kufjet në vesh me muzikën me zë të lartë. Pastaj piu kafen shpejt, u ndërrua dhe iku. U ankova te burri, ai ngriti supet: «E di si është mami ynë».
Fëmija u rrit, por nga gjyshja nuk kishte asnjë kujdes. Ajo thoshte se nuk është dado, të rinjtë duhet të jetojnë vetë, e nëse kanë vendosur të bëjnë fëmijë, le ta rrisin vetë. Pastaj ndaloi së ardhuri natën në shtëpi, e gjashtë muaj më parë mori gjërat, u përshëndet dhe shkoi tek një burrë. Tani madje do martohet me të. Nipin nuk e do, neve nuk na ndihmoi asnjëherë. Rrallë hyn në shtëpi, merr ndonjë gjë, tund dorën drejt nipit dhe ikën.
Nëna ime jeton shumë larg, duhet udhëtuar gjatë me tren. Ajo do të ishte gjyshe e mrekullueshme, por nuk mund të vijë për shkak të shëndetit. Megjithatë, e di që me kënaqësi do kujdesej për nipin, do bënte byrekë, do thurte çorape. Madje tashmë i ka dërguar disa punime me grep. Dhe për ironi, ajo është vetëm 4 vite më e madhe se vjehrra ime. Ajo u nda nga babai im vetëm pasi na rriti, sepse ruajti familjen për mua dhe vëllain tim të madh. Kurrë nuk është sjellë si nëna e burrit tim.
Jam shumë e mërzitur me vjehrrën time. Nuk ka asnjë pikë mëshire, as kujdes. Jeton vetëm për vete. Në atë moshë, duhet të mendosh për fëmijët, t’i ndihmosh, të jetosh jetën e tyre. Mundohem t’i flas burrit që të kërkojë prej saj të vijë të rrijë me fëmijën, të na lërë të dalim një mbrëmje, ndoshta atëherë do i zgjohej instinkti i gjyshes. Po tani që do martohet në pleqëri, çfarë do thonë njerëzit? Si nuk e ka aspak turp? Por burri refuzon të flasë për këtë. Dëm i madh! E tillë gjyshe kemi. Por pleqëria është e pashmangshme. Më intereson të shoh si do sillet atëherë.
