Dima bashkë me prindërit e tij u shpërngulën nga fshati në qytet. Nga fabrika iu dha banesë e përkohshme – një dhomë në konviktin e punëtorëve. Dima kishte 7 vjeç. Përballë, në dhomën tjetër, jetonte bashkë me prindërit një vajzë 13-vjeçare, Natasha. Ndonjëherë, kur nëna e Dimës largohej për punë, i lutej Natashës të kujdesej për të birin. Vajza pranonte me kënaqësi, sidomos i pëlqente t’i lexonte libra fëmijësh, që Dima kishte plot. Ai i dëgjonte me shumë vëmendje, dhe gjithmonë imagjinonte që heroinat e përrallave ishin Natasha.
Herë e shihte si Gerda nga «Mbretëresha e Dëborës», herë si Elen e guximshme nga «Magjistari i Qytetit të Smeraldit», e herë si një princeshë e bukur. Djali aq shumë u lidh pas saj, sa një ditë, vetëm 7 vjeç, i tha me seriozitet:
– Unë patjetër do të martohem me ty, vetëm prit derisa të rritem.
– Premtoj se do të pres, – iu përgjigj ajo me buzëqeshje.
Shumë shpejt konvikti i vjetër u prish, dhe banorët u shpërngulën në një ndërtesë të re. Prindërit e Natashës morën apartament në hyrjen ngjitur. Kontakti midis tyre u rrallua, por Dima nuk harroi premtimin.
Kur ishte 19 vjeç, Natasha u martua dhe shkoi të jetonte te apartamenti i burrit. Ditën e dasmës, pranë hyrjes ku jetonte ajo, ishte mbledhur turmë për ta parë nusen. Nga dritaret dilte muzikë e fortë. Kur ajo doli me fustanin e bardhë, e bukur si princeshë, Dima nuk duroi, iu afrua dhe tha:
– Tradhtare, ti më premtove se do të prisje derisa të rritesha.
Për shkak të muzikës së fortë, vetëm Natasha i dëgjoi fjalët. Ajo kishte harruar atë bisedë fëminore, por rrëfimi i djaloshit 12-vjeçar preku zemrën e saj.
Kaluan gjashtë vite. Natasha u divorcua dhe u kthye me djalin 5-vjeçar te prindërit. Dima, që tashmë do të thirrej në ushtri, e pa shpesh me fëmijën, por nuk guxoi t’i afrohej. Pas ushtrisë, u punësua operator në rafineri dhe studioi në institut. Kishte miq, por me vajzat nuk i shkonte, sepse gjithmonë i krahasonte me Natashën.
Një natë, pasi kishte pirë pak më shumë me shokët, këmbët e çuan vetë në hyrjen e Natashës. Troketi. Kur ajo hapi derën, pyeti:
– Dima, ke gabuar hyrjen?
– Jo, duhet të flas me ty, më lejo vetëm pesë minuta.
– Hyr, por vetëm pesë minuta, – ia ktheu.
Ajo, me flokët e lëshuar e e veshur lehtë, iu shfaq sërish si princeshë e përrallave. Dima, i malluar që nga fëmijëria, i tha gjithçka kishte mbajtur në zemër. I betohej për dashuri e besnikëri të përjetshme.
– Dima, ti je i dehur, – tha Natasha, – prandaj i sheh gjërat me ngjyrë rozë. Unë s’jam më ajo vajzë e fëmijërisë sate. Kam fëmijë dhe jetë të rritur. Ti do të gjesh dikë tjetër. Tani shko në shtëpi.
Të nesërmen Dima erdhi me një buqetë lulesh. Pinë çaj, biseduan. Ai e ftoi për darkë në restorant, por ajo refuzoi.
– Po premtimi yt se do të martoheshe me mua? – pyeti Dima.
– Ti ende e kujton? – u habit ajo. – Më duket sikur ka ndodhur në një jetë tjetër. Unë jam mbi tridhjetë dhe kam fëmijë. Përse të duhet unë?
– Nuk dua askënd tjetër, – u përgjigj Dima.
Ai nisi të afrohej gjithnjë e më shumë me Natashën dhe djalin e saj, e ndihmonte në shkollë, e regjistroi në sport. Një ditë, kur ish-burri i saj erdhi duke bërë skena e kërkuar para, Dima e përballoi me forcë dhe e nxori jashtë. Prej asaj dite Natasha filloi ta respektonte shumë.
Me kohë, ajo u mësua me të dhe pa tek ai njeri të denjë, që e donte me gjithë shpirt. Por kur marrëdhënia po afrohej, në mes u fut nëna e Dimas. Ajo nuk donte që i biri të martohej me një grua të divorcuar me fëmijë. Një ditë iu lut Natashës të prishte çdo kontakt. Natasha, edhe pse me dhimbje, pranoi.
Më vonë Dima u bë zëvendës-shef sektori dhe iu ofrua kontratë pune në Irak. Marrëdhënia me Natashën ishte ndërprerë, dhe ai u dëshpërua.
Nëna, duke parë gjendjen e tij, iu lut Natashës ta pranonte përsëri. Por ajo nuk pranoi. Megjithatë, në zemër e kujtonte.
Një ditë, nga Iraku, Dima i telefonoi:
– Natashë, a më dëgjon?
– Po, të dëgjoj!
– Martohu me mua! Je dakord? Pse hesht?
– Dakord jam, Dima. Kthehu, të pres, – iu përgjigj ajo.
