Filip Petroviç kishte një karakter shumë të vështirë, në fshat nuk e donin. Dhe kjo, sepse ai kishte arritur të grindet me të gjithë, ishte njeri i zhurmshëm e skandaloz. Televizorin e ndizte gjithmonë me zë të lartë. Fqinjët ankoheshin shpesh për zhurmën, por ai as që mendonte të ndryshonte diçka. Kudo që shkonte, patjetër hynte në debat. Të gjithë i shmangeshin shtëpisë së tij nga larg. Askush nuk donte të prishte humorin. Më shumë se gjithçka, Filipi e donte duhanin. Jeta nuk e kishte kursyer. Gruaja i kishte vdekur 5 vite më parë nga një sëmundje e rëndë. Djali i tij u aksidentua me motor. Kështu mbeti plaku krejtësisht vetëm.
Herë pas here ai ulej e mendonte për jetën e kaluar, ëndërronte të takonte më shpejt të afërmit e tij në botën tjetër. Ai tashmë ishte gati 80 vjeç. Një ditë Filipi doli në treg për të shitur mollët e tij. Me pensionin nuk mund të jetohej, paguanin vetëm qindarka. Duke arritur tek stacioni i autobusit, u ul pranë një vajze të re për të pushuar. Vajza mbante në krahë një fëmijë të vogël dhe qante.
– Çfarë të ka ndodhur? – e pyeti ai.
– Unë nuk ndërhyj tek ju, as ju mos ndërhyni tek unë, – ia ktheu ashpër vajza.
– Hajde, bija ime, nuk doja të të lëndoja. Dhimbjen kur ia tregon dikujt, më lehtë e përballon.
Vajza ia hapi shpirtin. Doli që kishte ikur nga burri, i cili herë pas here ngrinte dorë mbi të. Tani, me fëmijën e vogël në duar, nuk kishte ku të shkonte. Plaku u mëshiroi dhe e ftoi të jetonte tek ai. Vajza nuk kishte rrugë tjetër dhe pranoi. Kështu filluan të jetonin të tre bashkë. Filipi e deshi me shpirt foshnjën, ishte një krijesë shumë e mirë. Pas kësaj ai u ndryshua krejtësisht. Hoqi dorë nga zënkat dhe zemërimet, gjeti lumturinë. Tatjana iu bë si bijë e vërtetë. Ajo kujdesej për të, sidomos kur sëmurej. Ata flisnin shpesh për gjithçka në këtë botë. Kur plaku ndërroi jetë, vajza e qau me gjithë shpirt, si për babain e saj.
