Fqinjës time para disa ditësh i mbushi 90 vjet. Nuk mund të them se kemi qenë shumë të afërta, por as të huaja nuk jemi. Nganjëherë ndalesha të bisedoja me plakën, një grua e këndshme dhe interesante.
Ashtu ndodhi edhe në fillim të muajit, kur nga biseda mora vesh se Maria Petrovna të fundjavën e ardhshme do të festonte jubileun. Sigurisht, ftesë nuk mora – njerëzit në atë moshë rrallë bëjnë festa, por unë e dija që do të shkoja me një tortë për ta uruar. Ajo jetonte vetëm, burri i kishte vdekur prej kohësh, e fëmijët ishin shpërndarë nëpër qytete.
Vendosa të mos shkoja herët, që të kishte kohë të festonte me fëmijët e saj – ata, siç më kishte thënë vetë ajo, takoheshin rrallë. Por kur hyra në shtëpinë e saj, habisë sime nuk pati kufi. Shtëpia e rregulluar, aroma e ushqimeve të freskëta, e plaka ulur në kolltuk duke parë televizor. Mendova: “Ndoshta të gjithë tashmë janë larguar.”
Kur më pa, fytyra i ndriti nga buzëqeshja – shihej se sa e gëzuar ishte që dikush kishte ardhur. Në sytë e saj dalloheshin lotët. Atëherë kuptova se unë isha e para që e vizitova atë ditë.
Më erdhi shumë keq për të. Vendosa të rrija më gjatë. Nga tavolina dukej se ajo kishte përgatitur për më shumë mysafirë. Ulamë bashkë, më gostiti me ushqim, dhe më vonë mësova se asnjë nga fëmijët e as nipërit nuk i kishin telefonuar për ta uruar. Nuk dija ç’të thosha – shihja që mezi i mbante lotët.
Unë u përpoqa ta ngushëlloja, por ndjehej se shpirti i saj ishte i lënduar. Atë natë unë nuk munda të fle gjatë. Nuk kuptoja si është e mundur që në një ditë pushimi të jesh aq “i zënë” sa të mos gjesh kohë të urosh nënën dhe gjyshen për jubile.
Mos i harroni prindërit tuaj, telefonojini më shpesh, vizitojini – ata gjithmonë ju presin!
