Kur Roza dhe Vanja u martuan, nuk kishin ku të jetonin. Nëna e Vanjës, Anfisa Sergejevna, u propozoi të sapomartuarve të vinin tek ajo. — “Ngushtë, por pa ofendime. Ja kur të martohet Natasha dhe të lirohet vendi.” Natasha ishte motra më e vogël e Vanjës. Ajo ishte e kundërta e Rozës. Natashës i pëlqente të zgjohej në mesditë, të hante dhe deri natën të dilte me shoqëri. Për punët e shtëpisë as që mendonte. Pas saj gjithmonë pastronte nëna, e tani nusja. Roza nga natyra ishte e qetë. Ajo nuk mund të thoshte asgjë, ndaj qetësisht pastronte dhe heshtte.
Edhe vjehrra vendosi të përfitonte nga nusja e qetë. E ngarkoi Rozën me të gjitha punët e shtëpisë: larje, pastrim, gatim e të tjera. Vanja e mëshiroi gruan e tij. — “Hajde të blejmë një apartament me kredi dhe të shpërngulemi. E shoh që e ke të vështirë të jetosh me të miat. Për të thënë të drejtën, as unë nuk ndihem rehat me ta. Motra çdo ditë kërkon para, e nëna gjithmonë është e pakënaqur me ty. Është një rreth vicioz.” Roza pranoi. Pas një muaji ata u shpërngulën në apartamentin e tyre. Vjehrra u indinjua. — “Po tani kush do të pastrojë te ne? Po kush do të gatuajë? Jam mësuar që ju të jetonit me ne. Ndoshta apartamentin tuaj do ta jepni me qira dhe ju vetë do të vazhdoni të jetoni këtu. Pa Rozën jemi si pa duar.”
— “Gruaja ime nuk është shërbëtore që t’ju shërbejë nga mëngjesi deri në darkë. Si u mësuat me të, ashtu edhe çmësuni. Edhe ti ke vajzë, le të pastrojë, të lajë e të gatuajë ajo.” — iu përgjigj Vanja nënës. — “Pse më duhet nuse, nëse nuk do të ndihmojë? Nga ana juaj është e gabuar që vendosët të shpërnguleni.” — “Mami, ndalo. Te ti më nuk do të kthehemi. Dua të jetoj normalisht, pa stres. Ti gjithmonë ankohesh, motra kërkon para. Lërmë të ndërtoj familjen time pa ndërhyrjen tuaj.” Roza dhe Vanja nisën të jetojnë bashkë dhe nuk panë më halle. Së shpejti Roza mbeti shtatzënë dhe lindi një fëmijë të mrekullueshëm.
