— Oh, apartament i bukur, shumë i mirë. Po mendoj edhe unë t’i blej një Kirjusës. Sa do të paguani në muaj? — pyeti xhaxhai Gena, duke parë blerjen tonë të re me burrin. — E morëm për 5 vjet. Shpresojmë ta shlyejmë më herët, — u përgjigja unë. — Ju jetoni mirë, jeni të pasur që mund të paguani kaq shumë, — tha xhaxhai me zili. — Jo, nuk jemi të pasur, gabohesh. Ne jemi të varfër, — qesha unë. Pasi përcolla xhaxhain Gena, të gjashtin të afërm për këtë javë, u ula e lodhur në karrige. — Nuk duhej të tregoje që blemë apartament. Kur ishim me qira, s’kishte kaq vizita, — tha burri. — Unë nuk thashë, ishte mamaja, — psherëtiva.
Mbrëmjen përsëri ra zilja. — Përshëndetje, motër! Prit banorët! — motra u fut brenda me fëmijën në dorë dhe valixhen. — Danjkan duhet ta regjistrojmë për kopsht, edhe mua më duhet regjistrim për punë të mirë. Mos ki frikë — jemi këtu për pak! Një vit a dy, sa të ngrihem në këmbë. Ja, mbaje! — më dha nipin. — Po pse as nuk më more në telefon? — pyeta e tronditur. — Hahaha, e di unë ty! Do gjeje 300 justifikime që të mos vinim! Ku do të vendosemi?
Burri doli, pa motrën dhe valixhen, dhe u kthye në dhomë duke psherëtirë. — Nesër mos shko në punë, do rrish me Danjkan. Dua të dal në qytet. Edhe ca para na duheshin, se pa asnjë qindarkë kemi ardhur. Kur na tha mamaja që ti ke blerë apartament, menjëherë kuptova — ky është shansi im për jetë të mirë! Do gjej burrë, te apartamenti. Danjka do rrijë tek ju, nëse duhet. Fillimisht nuk do e tremb, se ndoshta më ikën, po pas dasmës s’ka ku shkon më, — qeshi motra, duke treguar dhëmbët e kalbur.
U përpoqa t’ia shpjegoja: — Po ty s’të shqetëson që nuk kemi vend? Dhe në përgjithësi, Alina, për këto gjëra duhet të biem dakord më parë. Ne punojmë, s’kemi kohë të merremi me ju. Do të donim të jetonim vetëm, ne kemi vite që sorollatemi me qira. — Po ajo ishte me të huaj! Ne s’jemi të huaj! — u gëzua Alina, duke hapur frigoriferin. — Danjka, do kos? Oh, këtu çfarë kemi? Mmm, sallam! — tha duke ngrënë drejt e nga shkopi. — Ti thua se s’ka vend. Do të rregullohemi në një dhomë. Unë do fle me ju, Danjkes i blen një divan. Gjithçka do të jetë në rregull!
— Alina! Dëgjo! Ju me djalin nuk do të jetoni këtu! Faleminderit që erdhe, jam e lumtur që të shoh, por ne duam të jetojmë vetëm! — Ah, kështu pra? Bletë apartament dhe kaq? Lidhjet familjare s’të vlejnë më? — u zemërua motra. — Kujdes, unë mund t’i tregoj burrit tënd se si dilje me djemtë në fshat kur vije pa të! — A je çmendur?! — u shokova nga deklarata. — Hej, Vaska, eja! Gruaja jote është e shthurur! Më mirë martohu me mua, unë do jem besnike! Hajde, lëre të mbledhë rrobat dhe ta mbathë!
Burri hyri në kuzhinë, e mori motrën në krahë, e nxori në korridor dhe e shtyu jashtë. Pastaj nxori valixhen, ia dha fëmijën dhe mbylli derën. Motra bërtiti në hyrje deri vonë, pastaj iku. Në mëngjes më mori mamaja në telefon dhe më tha që jam mosmirënjohëse, se më nuk kam familje. Ja kështu — blemë apartament, humbëm të afërmit.
