Në jetën tonë ka shumë gjëra që e ndryshojnë atë, dhe zakonisht ndodhin papritur. Ashtu ndodhi edhe me mua. Prej shumë vitesh jetoj vetëm në qytet. Nëna ime kishte mbetur në fshat. Gjithçka në familjen tonë ishte mirë derisa ajo jetonte me babain. Por kur ai ndërroi jetë, ajo nuk mundi të mbetej vetëm. U ndryshua shumë, sillej si një fëmijë i vogël. Sa herë që shkoja ta vizitoja, e kuptoja qartë se nuk mund të lihej më vetëm atje. Ajo kishte nevojë për kujdes të përhershëm. Të qëndronte në fshat ishte e pamundur. Nuk donte vetminë, frikësohej sa herë që unë do të kthehesha në qytet dhe e lutesha të mos e lija vetëm, gjithmonë më kërkonte të qëndroja edhe një ditë më shumë me të. Prandaj vendosa: do ta merrja përgjithmonë tek unë, në qytet.
Nëna ime mbështolli në nyjën e saj të vetme jastëkun e dashur dhe çarçafët e rinj që ia kisha dhuruar dikur; gjithmonë i ruante me kujdes. Nuk e kundërshtova. Le të merrte çfarë donte. Ndoshta ishin gjërat e saj më të dashura, ndoshta thjesht shprehia për të fjetur mbi gjërat e veta. Gjatë gjithë jetës së saj nuk kishte shkuar kurrë larg fshatit, vetëm në qytet ndonjëherë, dhe atëherë gjithmonë me babain. Jeta e saj ishte e qetë. Tani ajo i ka kaluar të tetëdhjetat. Kur kalon pragun, gjithmonë kapet fort pas derës.
Ende e merr malli për fshatin, për shtëpinë, sepse atje kishte mbetur gjithë jeta e saj, por kur ulem pranë saj — ajo bëhet më e gëzuar. Nëna ime e do qetësinë. Shpesh rri në dhomën e saj dhe lexon lutje. Gati dy javë tani jeton tek unë, pak është mësuar, ndjehet mirë pranë meje. Më beson plotësisht dhe gëzohet si një fëmijë sa herë që kthehem nga puna — gjithmonë më del përpara. Unë ia përkëdhel kokën e vogël me flokë të thinjur, dhe bashkë shkojmë në kuzhinë të përgatisim darkën.
Që kur jeton me mua, jeta ime është bërë më e pasur, më e ndritshme, më e mbushur me ngrohtësi e mirësi. Pas pune gjithmonë nxitoj të kthehem në shtëpi, e di se dikush më pret atje. E ndiej se nuk është pa meritat e lutjeve të saj dhe të besimit të saj të pastër në dashuri dhe në të mirë. Apartamenti im tani është kthyer në një kopsht të lulëzuar falë duarve të njeriut më të dashur për mua. Kudo mbizotëron qetësia dhe ngrohtësia. Jam shumë e lumtur pranë saj, ndihem si fëmijë, kujtoj fëmijërinë dhe zemra më mbushet me ngrohtësi. Shpresoj që edhe ajo të ndihet e lumtur me mua. Përulem para teje, nëna ime e dashur. Sa shumë dua që të rrosh gjatë pranë meje, e çmoj çdo ditë që kalojmë bashkë.
