Djali me gruan e tij u shpërngulën në apartamentin që unë e kisha trashëguar nga nëna. Ne me burrin nuk ua dhuruam, vetëm ua lejuam ta përdornin. Djali tha se maksimumi pesë vjet do të jetonin në apartamentin tonë, pastaj do të merrnin kredi dhe do të shpërnguleshin. Kanë kaluar tashmë 8 vjet, dhe ata nuk mendojnë të largohen. Ndërkohë kanë lindur dy fëmijë dhe i treti është rrugës. Apartamenti na duhet, sepse duam ta japim me qira. Gjatë pandemisë burri mbeti pa punë, dhe paga ime nuk mjafton për të jetuar.
Burri nuk mund të dalë në pension, ligji u ndryshua. Gjithçka është kundër nesh. Ne nuk duam ta përzëmë djalin me familjen, por nuk kemi rrugë tjetër. Ata duhej të ishin larguar më herët. Kur burri flet me djalin për këtë, ai vetëm hap duart dhe thotë: “Ku të shkojmë me fëmijët, dhe tani presim edhe të tretin?” Unë pyes veten pse bëjnë fëmijë, kur nuk kanë ku të jetojnë. Askush nuk ua ka premtuar apartamentin. Ne me burrin kuptuam që me të mirë nuk do të iknin, prandaj menduam një plan.
Unë i telefonova djalit dhe i thashë që do të vinte një kushërirë që duhet të bëjë kontrolla mjekësore pranë apartamentit. I kërkova të shpërnguleshin për dy javë në një banesë me qira, të cilën unë do t’ua paguaja. Djali me nusen filluan të kundërshtonin, atëherë burri tha që ose të rrinin me kushërirën, ose t’i paguanin asaj banesë. Kur ata u shpërngulën, ne me burrin ndërruam bravën dhe u dërguam gjërat e tyre në banesën me qira. Natyrisht, ata u zemëruan me ne. Djali tha se nuk ka më prindër. Po çfarë mund të bënim? Ata premtuan se për pesë vjet do të shpërnguleshin, dhe ne madje i duruam edhe tre vjet më shumë.
