Katja shpresonte që i fejuari pas martesës do të qetësohej, të bëhej burrë shembullor i familjes. Edhe në fshat, ku të gjithë e njohin njëri-tjetrin, nuk do të guxonte të bënte gjëra të tepërta, edhe pse i pëlqente shoqëria e grave. Martesa e shumëpritur kaloi bukur, Katja ishte e lumtur. Në fillim gjithçka ishte mirë: Anton shkonte nga puna në shtëpi dhe nga shtëpia në punë. Por një ditë u zhduk për një javë: kishte dalë me Dashën, e cila kohët e fundit ishte divorcuar. Skandal për gjithë fshatin, Katja kërcënoi me divorc, ndërsa burri as që insistonte: «Do të ndahesh – ndahemi!».
Tërë natën ajo qau, të nesërmen u përgatit të shkonte të paraqiste kërkesë për divorc dhe… në derë qëndronte burri i pa rruar, i ndotur, me erë të rëndë alkooli. Me lot kërkonte falje, tregoi se ajo (Dasha) e kishte pirë me një çaj të çuditshëm, pastaj nuk mbante mend asgjë. “Vetëm ty të dua, je e vetmja!” – i thoshte Katjës. Ajo e fali. Fshati fliste për këtë rast, por Katja i besonte verbërisht burrit të saj dhe i tregonte shoqeve se ishte ajo shtriga Dasha që i hodhi ndonjë zë. Dasha vetëm qeshte: «Po, kabëlli yt Anton, mjafton një herë t’i qesh dhe tërë është i imi. Paratë i kishte – rrinte me mua, sapo mbaruan – e nisa në shtëpi. Nuk do të merrem unë me të!».
Katja i dëgjoi këto thashetheme, por ishte e bindur te burri i saj. Dhe vërtet Anton u bë më i arsyeshëm, gjithçka për shtëpinë dhe për gruan. Rezultoi se kishte pasur një bisedë serioze me babain. Ky i kishte thënë djalit që nëse donte të dilte, të bënte në heshtje, larg syve të gruas. E kishte paralajmëruar se nëse përsëritej, nuk kishte më prindër, do ta përzinte nga shtëpia dhe gjithçka do ia linte Katjës. Së shpejti lindi djali. Anton ishte i lumtur, nuk ndahej nga gruaja dhe fëmija. Nuk mendonte më për aventura. Ishte i bindur që atëherë kishte qenë viktimë e rrethanave.
Por askush nuk e dinte se ai kishte nisur një histori dashurie në punë me llogaritaren. Kur vdiqën prindërit e Antonit, ai u trishtua shumë… dhe më pas u zhduk. Katja sërish bëri skandal, vrapoi te Dasha dhe i kërkonte burrin. «Nuk e kam unë Antonin tënd!» – bërtiste Dasha. Nga dhoma doli një burrë. Katja e përshëndeti dhe iku shpejt. Pas disa ditësh u kthye Anton. I rregulluar, i kënaqur. Deklaroi se po e linte. Kishte rënë në dashuri me një tjetër. Katja e pyeste e habitur çfarë kishte gabim, përse, ai vetëm iu përgjigj: «Ti nuk ke faj, ashtu ndodhi».
Pas kësaj ajo shpesh shkonte në punën e burrit dhe grindjej me llogaritare. Kërcënonte se do vriste veten dhe fëmijën. Së fundi u lodh nga gjithë këto thashetheme e skandale dhe u pajtua. Shochet e shikonin me keqardhje. Një natë vonë dikush trokiti. Anton qëndronte në derë me valixhe. Ajo e futi brenda. Jetuan qetë. Pas disa muajsh, kur Katja ngrohte darkën, Anton filloi të mbledhë rrobat. – Ku shkon? – Te Alka, nuk mund pa të, e dua… Ajo nuk bëri skandale. Pas një muaji u kthye. E pranoi përsëri. U arsyetonte shoqeve: «Do shëtitë pak dhe kthehet».
Kur lindi djalin, ai ishte me familjen. Katja bëri gjithçka që të mbetej shtatzënë sërish. Shpejt lindi një vajzë. Anton kalonte gjithë kohën me fëmijët dhe gruan, por kur vajza mbushi dy vjeç, u zhduk përsëri. Herë pas here zhdukej për muaj e më pas kthehej për një vit apo një vit e gjysmë. U bë zakon. Kaluan vitet. Katja rriti dy fëmijë të mrekullueshëm. Ua dha shkollimin, djali u martua e u largua, së shpejti dasma e vajzës. Anton ishte me një tjetër të dashur kur pati krizë: – Lilja, thirre urgjencën! Mjekët erdhën, e panë dhe thanë se për aktivitet të tillë nuk ishte më i ri. Kishte diabet.
Nga spitali nuk e priti kush. Shkoi te Inga. I përsëriti rekomandimet e mjekëve, i kërkoi të blinte ilaçe dhe të gatuante diçka dietike. – Kush je ti për mua? Burrë? Kunat? Vëlla? S’kam ndërmend të kujdesem për ty! – ia ktheu ajo. Dhe përsëri u kthye te Katja, duke deklaruar i gëzuar se ishte kthyer përgjithmonë në familje. Asnjë muskul i fytyrës së Katjës nuk lëvizi: ishte e ftohtë. I tha se ishte vonë, ajo po shkonte te vajza. Pas tre vitesh Katja priste lajme në maternitet. Vajza doli me një burrë me përparëse të bardhë. Ajo e falënderoi Andrei Jegorovin. Papritur ai pyeti: “Vajza juaj ngjan shumë me motrën tuaj!” – “Çfarë motre? – Kjo është mamaja ime!” – buzëqeshi vajza. Katja skuqej, gjë që nuk i ndodhte prej kohësh. Pas disa ditësh Andrei kërkoi numrin e Katjës…
