Kur e njoha Olegun, menjëherë u dashurova me të. Para tij nuk kisha pasur burra, më dukej se ishte fati im. Pas vetëm gjashtë muajsh u martuam. Mami na dha një apartament me një dhomë, me kusht që pas 7-8 vitesh ta lirojmë, sepse ka edhe një vajzë më të vogël, dhe do të shesë apartamentin e të ndajë shumën mes nesh. Ne pranuam me Olegun. Ky ishte vetëm fillimi, bëmë dasmën, e paguam përgjysmë. Dhe pikërisht atë ditë, pas regjistrimit, Oleg më tha se buxheti do të jetë i ndarë dhe secili duhet të kontribuojë gjysmën.
Kjo më hutoi, sepse ai fitonte dyfish më shumë se unë. Ai nuk jepte as një të katërtën e rrogës për shpenzimet komunale, ndërsa unë jepja pothuajse gjithë rrogën time; pjesa tjetër e parave që duhet të na mbetej, shpenzohej për nevojat tona. Unë nuk kisha asgjë, duhej të bëja punë shtesë, ndërsa Oleg jo, sepse punonte në firmën e xhaxhait. Së shpejti mamit i duheshin para, sepse e pushuan nga puna, dhe më kërkoi mua. Dhashë një pjesë për shpenzimet komunale, pjesën tjetër ia dhashë mamit.
Oleg as nuk mendoi të më ndihmonte. Nuk u grind, vetëm më tha se pas një muaji e gjysmë do të shkonim me pushime në det. Si gjithmonë, secili paguan vetë. Por unë nuk kisha para. Dhe ai shkoi pa mua. Gjithë kjo më lëndonte – jetonte në apartamentin tim, fliste për buxhet të ndarë, shkoi me pushime pa mua dhe as nuk mendoi për mua. Unë mblodha rrobat e tij dhe ia çova në zyrën e xhaxhait. Le të gjejë tjetër, unë nuk kam ndërmend të punoj deri në rraskapitje për të paguar komunalen e tij, ndërsa ai të vishet me më të mirat, e unë të kursej për të mbijetuar deri muajin tjetër.
