Svetlanën Semënovën djali e kishte ftuar tre ditë para Vitit të Ri për ta pritur festën në shtëpi me të dhe me gruan e tij. Duke e ditur që nusja nuk e pëlqente të gatuante, gruaja përgatiti disa ushqime, i paketoi në enë plastike dhe i futi në një çantë. Më 31 dhjetor, në mbrëmje, thirri një taksi.
– Pse po tërhiqni peshë kaq të rëndë?! – u zemërua shoferi, bashkëmoshatar i saj, duke marrë çantën për ta vendosur në bagazh.
– Kujdes, ju lutem! Aty ka ushqim, – i tha ajo.
Ata kishin bërë gjysmën e rrugës kur ra telefoni i pasagjeres.
– Artur, biri im, jam rrugës! Do jem me kohë! – i tha ajo në telefon.
– Mami, doli një punë… Na ftuan në restorant. Aty do jetë gjithë udhëheqja e firmës. Ky banket do më ndihmojë në të ardhmen. Nuk i kanë ftuar të gjithë punonjësit. Të lutem më kupto drejt. Nga ky lloj ftese nuk mund të refuzosh. Thuaji shoferit të të kthejë mbrapsht.
– Bir, thuaj që po tallesh. Jam përgatitur gjatë, kam bërë kaq shumë të mira…
– E tillë është jeta. Mos u mërzit, mami. Do të të marr në telefon më vonë. Shko në shtëpi.
Gjithë gëzimi festues u zhduk. Madje, Svetlana shpërtheu në lot nga hidhërimi. I kujtoheshin edhe disa raste të tjera kur djali i saj kishte vepruar njësoj.
– Kthehemi prapë, – i tha ajo shoferit.
– Çfarë ndodhi? – pyeti ai.
– Forcë madhore, – iu përgjigj ajo me trishtim. – E dini çfarë? Merrni për vete gjithçka ka në çantë. Nuk kam dëshirë të festoj e vetme.
– Pse jo? Do t’i marr! Por bashkë me ju, – tha shoferi me gaz. Pastaj shtoi i trishtuar: – Mendoni se pse dola unë sot të bëj taksi? Për të njëjtën arsye. Nuk dua të rri vetëm këtë natë! Ejani tek unë! Do ta festojmë bashkë.
– Ejani! – buzëqeshi Svetlana. Dhe shtoi: – Po si quheni ju… Thjesht u takuan dy vetmi.
