Sa ishte gjallë djali im, gjithmonë i thosha se me gruan e tij, Ljudën, i lumtur nuk do të ishte. I ndjeri im vuajti me të tre vjet. Ajo nuk njihte kufij. Asnjëherë nuk pyeste nga merrte ai para për ta kënaqur. Djali im punonte në tre punë, nuk kishte kohë as të na vizitonte në fundjavë, por as kjo nuk i mjaftonte asaj. Pas funeralit e përzumë atë të pafe. S’arriti të merrte gjë tjetër, veç një xhup. Unë dhe burri im vendosëm të mos i japim asgjë. Gjithçka ishte blerë me djersën e djalit tonë. Asgjë nuk i përket Ljudës. Ajo erdhi disa herë për të marrë gjërat, por as në prag nuk e lamë të hynte.
– Ç’vjen këtu? Do të të mbajmë edhe ne me para? Ne nuk jemi Aleksei. Ja ku e çove në varr me duart e tua. Pse e detyrove natën të shkonte tek prindërit e tu? Nuk mund të prisje deri në mëngjes? Të urrej, shpirtkeqe! – i bërtita. Ditën e aksidentit, djali im Aleksei shkoi në orën tre të natës në farmaci, pastaj duhej të shkonte tek vjehrra. Thjesht sepse ajo “u ndje keq”. Në të vërtetë, donte vetëm vëmendje. Dhe kështu mbeta pa djalë.
Shumë miq të Aleksejt nuk kuptojnë pse sillemi kaq keq me Ljudën. Po si të sillemi me një njeri që e çoi djalin tim në vdekje? Ajo shpesh na telefonon, na kërcënon me gjyq që t’i lirojmë banesën dhe t’i japim sendet. Por nuk ka të drejtë të kërkojë asgjë. Banesa është e regjistruar në emër të burrit tim. Gjërat i mora unë si dëm moral. Tërë arin që bleu djali im ishte me paratë e tij të ndershme. Ajo nuk harxhoi asnjë qindarkë. Unë mendoj se ne me burrin tim po veprojmë drejt.
