Në gjykatë e priti vajza duke qarë:
– Baba! A mos u lodhe aq shumë duke më pritur sa më padite?
– Lena, dy ditë nuk kisha as bukë. Shpresoja që do t’i mbaje premtimet. Ndoshta nuk të rrita siç duhet…
– Ti e dije që unë punoj. Për më tepër, burri im të blinte ushqim dhe të dërgonte para.
Në atë moment ndërhyri burri i Elenës:
– Mjaft me manipulime. Çdo muaj të dërgoj para. Nuk duhej t’i shpenzoje për qejfe.
Elena qau dhe u largua.
– Kthehu, bija ime. Duhet të të them diçka të rëndësishme.
Elena u kthye.
– Atëherë nëna jote ishte ende gjallë. Kur u ktheva nga puna, ajo rrinte në kuzhinë me një kuti pranë. Brenda ishte një vajzë e vogël. Ajo e kishte gjetur afër disa kontejnerëve. Vendosëm të të rrisnim si bijën tonë. Lenë, ajo ishe ti. Gjithmonë të kam dashur. Më fal!
Babai tërhoqi padinë. U kuptua se burri i Elenës nuk kishte shkuar kurrë te babai dhe paratë i kishte shpenzuar me gra, festa e bixhoz. Elena u ndje e mashtruar që kishte humbur vite me një burrë të pavlerë. Ajo u shpërngul te babai. Tani jetojnë të lumtur.
