Unë dhe Nikola u martuam kur kishim pak më shumë se nëntëmbëdhjetë vjeç. Na lutën të prisnim, por nuk mundëm. Pas një viti e gjysmë lindi Timofei, Tima. Donim shumë edhe një fëmijë të dytë, por nuk ndodhi. Vitet kaluan shpejt. Tima mbaroi shkollën, pastaj universitetin dhe filloi punë. Na prezantoi me të dashurën e tij, Galinën, me të cilën ishte bashkë prej një viti e gjysmë dhe planifikonin martesë.
Vura re që babai dhe djali fshihnin diçka. Pas disa ditësh, djali na tha: „Kam një vajzë. Larisa. Ka pesëmbëdhjetë ditë. Nënë, unë e dua Galinën dhe vetëm atë. Me nënën e Larisës ndodhi rastësisht, në një festë, i dehur. E kisha harruar, por më tregoi se ishte shtatzënë. Lindja ishte e vështirë dhe ajo vdiq.” U shokova.
E pyeta menjëherë ku ishte foshnja. Djali më qetësoi: „Vajza është në maternitet, është mirë. Vetëm duhet ta marrim dhe të bëjmë dokumentet.” Vendosa të këshillohem me Nikollën, sepse Galina, kur të mësonte për fëmijën, mund të hiqte dorë nga Timofei. Kola, pasi mendoi pak, tha: „Eja ta birësojmë ne. Gjithmonë kemi dashur një fëmijë të dytë. Dhe për Timën, sikur nuk ka lidhje.”
Para gjumit vendosa të flas edhe me kushërirën time Alevtinën. Në mëngjes i telefonova dhe u takuam në mesditë në një kafene. Sapo i tregova, u afrua Galina duke qarë: „Unë refuzoj të martohem me Timofein, ia thoni djalit tuaj.” Ajo ishte ulur në tavolinën ngjitur dhe më dëgjoi.
Në shtëpi, rastësisht mësova diçka që nuk duhej: „Galina nuk do të më shohë. Tha se nuk i duhet një grashull! Fajtor je ti! Duhet t’ia thuash të vërtetën mamit. Ti e lëndove vajzën – ti mbaje përgjegjësinë!”, i bërtiste Tima babait. Kur e kuptova çfarë fliste djali, më iku mendja.
Dima dhe Galia u pajtuan. Unë e falja Nikollën. E birësova Larisën. Dhe të gjithë e duam shumë.
