Kisha shtatë vjeç kur mamaja vdiq. Ajo papritur u ligështua dhe ra në shtrat. Dobësohej çdo ditë e më shumë. Ditët e fundit nuk mund të ngrinte as filxhanin me çaj pa ndihmë. Në kujtimin tim dukej shumë keq. Nuk kaloi as gjysmë viti nga vdekja e saj dhe babai solli një grua tjetër në shtëpi. Po, puna në fshat ishte shumë, duhej dora e një gruaje. Në fillim më vinte turp nga tezja Natasha, përpiqesha t’i bëja qejfin, ndihmoja në gjithçka, por ajo kurrë nuk ishte e kënaqur me mua dhe gjithmonë i ankohej babait. Vetëm gjyshja më përkëdhelte, më ledhatonte flokët dhe thoshte:
– Eh, e shkreta jetime ime…
Natasha u bë zonja e shtëpisë. Ajo vendoste për gjithçka, ndonjëherë e ofendonte edhe gjyshen Nadja. Kur lindi fëmijët me babanë, sjellja ndaj meje u përkeqësua. Në kalim mund të më shtynte ose të më godiste. Kisha frikë prej saj.
Njëherë, kur babai e çoi gjyshen në qytet për kontrolle mjekësore, mbeta në shtëpi me njerkën dhe vëllain. Natasha rrinte me foshnjën dhe më tha t’i bëja çaj. Shkova menjëherë në kuzhinë. Foshnja nisi të qajë papritur, u tremba, filxhani më ra nga duart dhe u thye. Natasha u zemërua shumë dhe më nxori jashtë:
– Derisa të pastrosh gjithë borën nga oborri, mos u kthe, e ndotur e tillë! Të paktën një dobi të kemi prej teje! – bërtiste ajo.
Isha pa pallto. Atë vit kishte rënë aq shumë borë sa që nuk mbarohej as për një muaj. Më shpëtoi fakti që babai dhe gjyshja u kthyen më herët. Unë isha bërë kaltërosh nga i ftohti dhe gati sa nuk rashë pa ndjenja. Babai, kur mori vesh çfarë kishte bërë Natasha, nuk i tha asnjë fjalë kundër. Më dukej sikur edhe ai kishte frikë prej saj. Por gjyshja u zemërua shumë. Pas kësaj më mori me vete dhe shkuam të jetonim te motra e saj. Jetonim thjeshtë, por të lumtur.
