Pak ditë më parë, Marusja mbushi 13 vjeç. Por ajo mbeti krejtësisht vetëm. Asnjë nga të afërmit nuk deshi ta merrte në shtëpi. Të gjithë tundnin kokën, e mëshironin, i sillnin çokollata – por nuk e pranonin. Halla Marina, motra e nënës, tha se kishte dy fëmijë dhe nuk mund të merrte të tretën. Halla tjetër, Luba, gjithashtu nuk e pranoi, edhe pse gjithmonë i kishin ndihmuar. Vëllai i babait jetonte në veri dhe ndoshta nuk e dinte se vëllai i tij kishte vdekur.
Kështu e çuan Marusjën në jetimore. Në dhomë ishin tri vajza: dy në moshën e saj dhe një më e madhe. Shpejt i treguan rregullat e shtëpisë, ku ishte mensa, ku dhoma e pushimit. Askush nuk e pyeti për prindërit, dhe kjo ishte mirë – Marusja nuk mund të fliste pa lot.
Me kohë u mësua. Ndonjëherë u lejonin të dilnin në qytet. Plaste më rrallë në të qarë. Një ditë vajzat e mëdha e tallën se e kishin lënë të afërmit. Ajo qau dhe humbi ndjenjat. Kur u zgjua, ishte infermierja pranë. Pas disa ditësh, vajzat erdhën t’i kërkonin falje. Marusja i fali.
Më pas, njëra prej shoqeve i tregoi se kishin gjetur adresën e xhaxhait të saj, i kishin shkruar dhe ai kishte kthyer përgjigje se nuk e dinte për tragjedinë dhe do të vinte shpejt ta merrte. Marusja u gëzua pa masë.
Dhe një mëngjes, pas mëngjesit, edukatorja tha: „Marusja, ke mysafirë.” Dhe aty ishte xhaxhai i saj i dashur, Misha. „Mishka!” – bërtiti ajo duke iu hedhur në qafë. „Sa e madhe je bërë! Mblidh gjërat, shkojmë bashkë.”
Marusja mori shpejt pak sendet që kishte, i përqafoi shoqet e dhomës dhe vrapoi te xhaxhai. Në fund, u kthye edhe te vajzat që e kishin ofenduar: „Faleminderit!” – tha ajo duke e përqafuar njërën. E lumtur, iku me xhaxhain.
