Disa muaj më parë, Katia duhej të kishte një motër të vogël, por pati komplikime dhe foshnja nuk mundi të shpëtohej. Nëna ra në depresion, nuk hante asgjë dhe qante gjithë ditën. Babai vendosi të çonte familjen në fshat, që të shpërqendroheshin pak. Nëna i dha vajzës para, një qese dhe e nisi në dyqan. – Bijë, mos merr çokollata. Babi do t’i sjellë sot, – tha nëna e Katisë me ftohtësi. Në dyqan binte erë e mirë çokollatash dhe ëmbëlsirash. – Lida, shto edhe një çokollatë për nipin. Por shiko të jetë e freskët, jo si herën e kaluar, – tha një gjyshe e njohur nga fshati. – Unë nuk i provoj çokollatat. Çfarë sjellin, atë shes. Do e merrni? – Po, sa kushton? Kur dëgjoi shumën, gjyshja u habit.
– Ivanovna, do të presim gjatë? Ka radhë. Merre kuponin, llogarite në shtëpi dhe kthehu më pas.
Para Katisë në radhë qëndronte një burrë. Ai po fuste qeset në xhepa, vajza iu afrua më pranë. Vuri re diçka poshtë këmbës. Kur pa me kujdes, kuptoi se ishte portofol. Kur të gjithë u kthyen, ajo u ul pa u vënë re dhe e mori. Me siguri Ivanovna nuk e futi mirë në xhep dhe i ra në tokë. Katia u skuq, pëllëmbët iu lagën. Kur erdhi radha e saj: – Dy bukë, ju lutem. Në njërën dorë mbante qesen, në tjetrën portofolin.
Shitësja e vuri re menjëherë diçka të çuditshme. Ivanovna hyri me nxitim në dyqan duke fshirë lotët dhe djersën. – Lida, mos e kam lënë këtu portofolin? Nuk po e gjej. – Unë rri këtu, s’kam parë gjë, – iu përgjigj me indiferencë arkëtarja. Katia kuptoi se ndërgjegjja nuk do ta lejonte të shpenzonte paratë e gjyshes. E turpëruar, i zgjati portofolin: – Ndoshta ky? Është i juaji? – Po, saktësisht. Faleminderit shumë, e dashur. Përndryshe s’do më mbeteshin fare para. – Lida, jepi një çokollatë vajzës, do e paguaj unë, – tha gjyshja. – Jo, faleminderit, mami nuk më lejon, – tha Katia dhe mori bukën.
Katia u kthye në shtëpi dhe vrapoi në dhomë për të qarë, i vinte shumë turp për veprimin. Pastaj erdhi babai dhe e qetësoi, duke i thënë se të gjithë kishin bërë të njëjtën gjë në fëmijëri. Babai e lavdëroi që e kishte kthyer menjëherë portofolin. Dhe i premtoi se nuk do t’i thoshte asgjë mamit.
