Jeta ime në pension nuk është gjithmonë e lehtë. Në muajt e fundit, financat e mia u gjendën nën një presion të madh, dhe një ditë kuptova se nuk mund të paguaja plotësisht blerjet në dyqanin e lagjes. Borxhi ishte 500 grivna. Për dikë është një shumë e vogël, por për mua ishte problem i madh. U përpoqa t’ia shpjegoja shitëses, por pa rezultat.
Një ditë po rrinim në oborr me disa plaka të tjera, shkëmbenim lajme e thashetheme, kur papritur na erdhi punëtorja e dyqanit, e cila ishte edhe fqinje e imja. Përpara të gjithave filloi të thoshte: – E di që tani të gjithë e dinë për borxhin tënd? Si mund të mos paguash? Është turp! E ndjeva si më pushtoi sikleti. Të gjitha shoqet më shikonin, dhe unë nuk dija ku të futesha nga turpi. – Por shpejt do ta paguaj, – u përpoqa të justifikohem, edhe pse zëri më dridhej dhe ndjeja lotët në sy. – Thjesht tani është kohë e vështirë…
– Çfarë kohe? Të gjithë këtu jetojnë njësoj dhe askush nuk vjedh, – tha prerë ajo dhe iku, duke më lënë mes plakave që heshtnin.
Që atëherë fillova të shmang diljen në oborr. Turpi më pushtoi aq shumë sa nuk mund t’i shikoja më në sy shoqet e mia të vjetra. Vetmia ime u thellua dhe u ndjeva e braktisur edhe nga ata që më kishin mbështetur dikur. Çdo ditë zgjohem me mendimin si të gjej sa më shpejt shumën e nevojshme, që të rifitoj ndjenjën e dinjitetit dhe mundësinë të shikoj njerëzit në sy pa frikë. Por për tani ky borxh qëndron si një gur i rëndë mbi shpatullat e mia.
