Jeta ime në qytet nuk më shkoi ashtu siç kisha ëndërruar. Që fëmijë ëndërroja të largohesha nga ajo vrimë, nga fshati ku jetoja, dhe më në fund të shpërngulesha në qytet. Por gjithçka nuk ishte aq e thjeshtë sa mendoja. Në qytet mbarova shkollën, gjeta punë dhe një djalë, por para se të martoheshim, mbeta shtatzënë. Ai, në vend që të merrte përgjegjësi, thjesht iku diku tjetër dhe ndërpreu çdo lidhje me mua.
Unë nuk kisha ndërmend ta kërkoja, gjithsesi nuk do ta mbaja dot. Vendosa të kthehem me fëmijën tim përsëri në fshat. Shkova në stacion, por, për shkak të fëmijës, u vonova dhe treni tjetër ishte pas disa orësh. Nuk kishte kuptim të kthehesha në shtëpi, kështu që u desh të prisja tri orë në stacion.
Më merrte gjumi vazhdimisht, por rrija duke parë tabelat me emrat e qyteteve. Dhe sapo hipa në tren, fjeta menjëherë, duke harruar fëmijën. Kur më erdhi ndër mend djali, u zgjova dhe ai nuk ishte pranë meje. Doja të bërtisja nga frika, por pashë që një djalë i ri që udhëtonte me mua po luante i gëzuar me djalin tim. Atëherë mendova se thjesht më ra në pjesë një shok udhëtimi i mirë, por nuk e mendoja që kjo do të bëhej fillimi i një marrëdhënieje të gjatë.
