Jetojmë bashkë vetëm prej një muaji, por tashmë dua të ndahem prej tij dhe të kthehem te mamaja ime. Para dasmës ishim pothuajse dy vjet së bashku, por nuk kishim jetuar bashkë dhe as në pushime nuk kishim qenë. Unë jam rritur kështu – për mua ishte e papranueshme të jetoja me një burrë pa martesë ligjore. Mamaja gjithmonë më thoshte që martesa civile është e keqe: nëse pranohesh në këtë, burri nuk do të të respektojë më dhe s’do të ketë martesë. Edhe pse miqet e mia e provuan këtë, unë i përmbahesha këtij parimi.
Para dasmës marrëdhënia jonë ishte e mirë. Ai më trajtonte bukur, e pranoi vendimin tim dhe madje u motivua të mos e shtynte martesën. Bëmë një dasmë të madhe me ndihmën e prindërve dhe unë u shpërngula tek ai. Në fillim isha e lumtur – bashkë, me të ardhmen përpara, me fëmijë. Por shumë shpejt e njoha më mirë. Doli që nuk dinte asgjë për jetën e përditshme. Më shkelte kufijtë personalë: vinte kudo pas meje, më pyeste kush më telefonoi, kush më shkroi. Mërzitej kur i thosha se do të dilja me miket apo të afërmit.
Në fillim më pëlqente interesi i tij, por kuptova se nuk kishte asgjë romantike në këtë. Përkundrazi, më bëri të doja të largohesha. Nuk kuptonte se unë jam introverte dhe më duhet kohë vetëm për veten. Për më tepër, filloi të sillej pa edukatë: nuk mbyllte derën e tualetit, nuk i fshihte nevojat fizike, gromësinte e të tjera. Ai më thoshte se kjo është normale, vetëm unë s’jam mësuar me burrë në shtëpi. Ndoshta jo, por për mua këto janë gjëra të papranueshme. Shpresoja për diçka tjetër, por pas dasmës jeta ime u kthye në makth. Dhe s’mund t’u shpjegoj dot të tjerëve pse dua të ndahem vetëm pas një muaji.
