Plaka nuk donte t’i merrte, por të afërmit ia futën në tren, duke thënë se do ta priste djali. Kur mbërriti në stacion, të huajt i ndihmuan t’i zbresë çantat e rënda. Djali as që telefonoi. Nadezhda, duke parë ato çanta, u mërzit shumë.
— Nuseja ime më telefonoi dje, sikur s’kish ndodhur asgjë! — i tregonte shoqes së saj pensionistja 60-vjeçare, Nadezhda Sergejevna. — Më tha: “A mund të vini nesër të rrini me fëmijën tonë? Më dhemb fyti dhe kam pak temperaturë.” Dhe unë i thashë: “Jo, Svetlana, më vjen keq, nuk mundem, do jem në dacha dhe këtë javë s’kam ndërmend të vij në qytet! Vër maskë dhe rri vetë me fëmijën, s’ka gjë.”
— Dëgjo, Nadja, ashtu nuk bëhet, është fëmijë i vogël! — psherëtiu shoqja. — Fëmija është shumë i vogël, të mos sëmuret! Me temperaturë dhe me një të porsalindur në krahë është shumë e vështirë. Janë të afërmit e tu. Tre muaj ka bërë fëmija?
— Tre e gjysmë! Po si mundem, Oksana? Jam lodhur të jem shërbyese për fëmijët. Gjashtë vjet u përpoqa të bëhem mike me nusen e djalit tim. Në dasmë u dhurova shumë para, i ndihmova për riparimin e shtëpisë. U bleva kuzhinën, makinën larëse të shtrenjtë, divanin e madh, dyshemenë e dhomës së ndenjjes — gjithçka unë. Të gjitha kursimet e mia i harxhova për ta.
(…)
Dola nga treni me katër çanta të mëdha dhe një valixhe, udhëtarët më ndihmuan t’i nxjerr në peron. Askush nuk më priti! Thirra një hamall dhe pastaj mora një taksi. Shoferi, djalë i mirë, më ndihmoi t’i çoj deri në apartament. Një i huaj më erdhi keq, kurse djali dhe nusja as nuk telefonuan të pyesin si arrita. Dhe tani kujtohen për mua vetëm kur kanë nevojë! Vendosa: mjaft! Si sillen ata me mua, ashtu do sillem edhe unë me ta!
