Me Lubën u njohëm që në vitet e studentit. Ajo kishte ardhur nga një qytet tjetër dhe qëndronte në të njëjtin konvikt ku isha edhe unë. Ne studionim në fakultete të ndryshme. Pas 2-3 muajsh filluam të përshëndeteshim, pastaj të shkëmbenim disa fjalë. Çdo herë – dhe kështu u bëmë miq. Shpejt miqësia jonë u kthye në dashuri dhe pas mbarimit të universitetit u martuam. Në jetën bashkëshortore isha i lumtur dhe e doja marrëzisht. Që nga dita e parë ajo nuk punonte, ky ishte parimi im.
Gruaja kishte mjaft punë në shtëpi dhe të shkonte edhe në punë – nuk doja. Çfarë burri do isha nëse nuk mund t’i ofroja gjithçka që i nevojitej? Por kishim një „por”. Nuk mund të kishim fëmijë. Shkuam tek të gjithë mjekët, por asgjë nuk ndodhi. Harxhuam një pasuri për të gjitha këto analiza, por pa dobi. Dhe një mbrëmje u ktheva nga puna dhe Luba nuk ishte në shtëpi. Në tavolinë ishte një letër: “Më fal, kam pasur një burrë tjetër, ai më propozoi të shkoja me të në vendlindjen e tij dhe unë pranova. Shpresoj që një ditë të më falësh.”
Isha gati të jepja gjithçka në botë që ajo të kthehej. Madje të falja tradhtinë. Sinqerisht. Me vështirësi e mora veten dhe çdo ditë i lutesha të gjithë zotave të ma sillnin Lubën përsëri. Dhe pas një viti, kur po dilja për në punë, e pashë te dera e shtëpisë, por shtatzënë. Pa fjalë dhe pa justifikime e lashë të hynte përsëri dhe i thashë të harronte gjithçka dhe të mos e përmendte kurrë më. Tani kemi përsëri një familje të lumtur dhe një djalë që e dua si të ishte i imi.
