Oksana dhe Dmitri ishin të martuar pesë vjet. Në fillim kishin vendosur të jetonin për vete, pastaj të mendonin për fëmijë. Dmitri punonte në ndërtim, Oksana punonte si mami në maternitet. Pas gjashtë vitesh, Oksana filloi të mendojë pse nuk kishin fëmijë. Vendosi të bënte analizat mjekësore pa i treguar burrit. Rezultatet e trishtuan: doli që ajo nuk mund të kishte fëmijë. Në mbrëmje ia tregoi menjëherë burrit – ai nuk duhej të vuante me të. Dmitri, përkundrazi, tha se nuk do ta linte.
Që nga ai moment nuk flisnin më për këtë temë. Oksana e përjetoi rëndë lajmin. Ironi – kishte zgjedhur profesionin e të ndihmuarit të fëmijëve të vijnë në jetë, ndërsa vetë nuk mund të lindte. Me kohë dhimbja u fashit, mbeti boshllëku dhe mendimi se një ditë Dmitri do ta braktiste.
Një ditë sollën dy gra shtatzëna. Njëra lindi vajzë, tjetra, pas një ore, djalë. Më vonë u zbulua se ato ishin motra. Prindërit e tyre as që e dinin që ishin bërë gjyshër. Ditën tjetër të dyja nënshkruan refuzimin dhe ikën nga spitali.
Në shtëpi Oksana i tregoi burrit për dy foshnjat e braktisura dhe i tha se ky ishte shansi i vetëm për të pasur fëmijë. Dmitri pranoi menjëherë: djalë dhe vajzë – shumë mirë. Një muaj iu desh për të mbaruar dokumentet. Dhe më në fund, burri e priti gruan e lumtur në maternitet me dy foshnja në krahë. Të gjithë miqtë besonin se binjakët ishin të Oksanës – aq shumë i ngjanin.
